De wind joeg de regen vooruit als een waanzinnig geworden koetsier zijn paarden. Tegenover Bahnhof Zoo klampte een broodmagere vader zich vast aan zijn kinderwagen.
Ik moest richting Wannsee, naar het Literarisches Colloquium Berlin, waar ik de Palestijnse schrijver Adania Shibli zou interviewen. Ik had haar eerder gesproken in Amsterdam, maar toen was de controverse rond de LiBeraturpreis nog niet losgebarsten. Die prijs werd ooit in het leven geroepen om ‘vrouwelijke stemmen uit de Global South’ onder de aandacht te brengen. Global South doet mij denken aan een cocktail die genuttigd kan worden op de bovenste verdieping van het Okura Hotel in Amsterdam. Enfin, tussen de bekendmaking van de winnaar en de uitreiking van de prijs viel 7 oktober, de uitreiking werd voor ‘onbepaalde tijd’ uitgesteld. Volgens Shibli was de controverse die volgde niets dan ‘afleiding’.
Vanwege wind en regen hield ik een taxi aan, de chauffeur ontving mij met de woorden: ‘Ik ben even aan het telefoneren met mijn garage.’
Uit het gesprek maakte ik op dat de remmen vreemde geluiden maakten, de chauffeur wilde weten of het veilig was verder te rijden. Onderwijl raasden wij door het Grunewald richting Wannsee.
Ik dacht aan Shibli, die veel van de Zwitserse schrijver Robert Walser hield. Walser belandde in het gekkenhuis. Toen men hem daar vroeg, ‘schrijft u?’ antwoordde hij, ‘nee, ik ben hier om gek te zijn.’
Ook gekte moet niet worden geromantiseerd.
Shibli had gelukkig veel jeugdige fans die niet waanzinnig leken te zijn.
De volgende middag zat ik met een vriendin in de Paris Bar in de Kantstrasse. Ik heb eerder gezegd dat ik in Brody, Oekraïne, begraven wil worden, sterven wil ik in de Paris Bar terwijl de ober zegt: ‘Wilt u de mousse au chocolat delen? Dan krijgt u twee porties voor de prijs van een.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns