Wee de auteur wiens tekst in een proefwerk belandt. Ik heb jaren ten onrechte een hekel gehad aan Bibeb, omdat onze leraar Nederlands haar interviews gebruikte als lesmateriaal. Ik heb ook een keer een column van Jan Blokker moeten ontleden, en daarna heb ik hem een hele tijd in de krant gemeden. Als er ooit havoleerlingen hebben bestaan die deze rubriek lazen, dan ben ik ze twee jaar geleden kwijtgeraakt.
Er blijkt namelijk in 2022 een aflevering van ‘De bewust digibete burger’ in het havo-eindexamen Nederlands te zijn gebruikt. Ik had dat nooit geweten als een vriendin, die met haar dochter havoproefexamens zat te maken, mij die tekst-plus-vragen niet had geappt. ‘Wist je hiervan, digibeet? Ik vond tekst en vragen [icoontje van een Spaanse peper]. Weet jij de goede antwoorden?’
Het icoontje van de Spaanse peper wordt op WhatsApp gebruikt in recepten, maar óók ter vervanging van het woord ‘pittig’ in een niet-culinaire context. Ik vond mijn tekst helemaal niet Spaanse peper, echter: toen ik de vragen las, wilde ik meteen een glas water.
Vraag: ‘In alinea 1 en 2 stelt de auteur twee misvattingen aan de orde. Geef aan om welke twee misvattingen het gaat en geef bij elke misvatting aan waarom het een misvatting is.’ Ik vroeg mij af wat ik in godsnaam aan de orde had willen stellen. Andere vraag: ‘Leg uit waarom de formulering ‘analoge reaguurder’ volgens de definitie van de auteur toch kloppend is.’ Ik had geen idee welke definitie dat was.
En daarom appte ik terug: ‘Sorry, ik weet de goede antwoorden ook niet.’ Zij appte terug: ‘Eigenlijk snap je dus jezelf niet.’ Ik heb vaker gedacht dat ik mezelf niet snap, maar het was me nog nooit gebeurd tijdens het beantwoorden van vragen over een tekst van mezelf. Vorige week vroeg mijn dochter hulp bij vragen over een column van Japke-d. Bouma. Die kon ik gelukkig wel beantwoorden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns