We zijn er allang aan gewend dat altijd weer dezelfde politici en opiniemakers Russische propaganda verspreiden – nog maar kortgeleden hielpen ze mee om de schuld van de aanslag in Moskou aan Oekraïne te geven. Toen via de Tsjechische inlichtingendienst bekend werd dat minstens één Nederlander door Rusland is omgekocht, hoefde dan ook niemand te schrikken, behalve de mogelijke verdachten misschien.
Thierry Baudet wilde even niet meer naar Den Haag komen. Wilders reageerde als eerste op het Tsjechische nieuws. Want zo ging dat niet: wel zeggen dat iemand is omgekocht, maar niet zeggen wie het is – zo bleef iedereen verdacht. Namen en rugnummers eiste hij, en daartoe vroeg hij onmiddellijk een Kamerdebat aan.
Het was een snelle reactie, heel snel. Zeker voor iemand die zoveel van Rusland houdt als hij. Die altijd tegen steun voor Oekraïne was. Met zijn Russische vriendschapsspeldje op de borst op bezoek in Rusland, zelfs nadat MH17 was neergehaald. Wat kan het hem nou schelen als zijn voorbeeldland hier en daar een beetje invloed koopt?
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Van de weeromstuit herinnerde ik me een uitspraak, vroeger veel gehoord, als iemand opvallend snel begon te klagen: ‘Wie het ’t eerste vernemt, hef ’m zölf in ’t hemd.’
De verhouding tussen de inlichtingendienst en de Kamer is afgelopen week omschreven als een catch 22, een situatie waar je niet uitkomt. De AIVD heeft informatie, maar mag niets doen. De Kamer mag wat doen, maar heeft geen informatie. Wilders wist dus van tevoren dat er niets uit een Kamerdebat kon komen. Door er toch een aan te vragen, kon hij de handgranaat, die de Tsjechen boven zijn hoofd en dat van vele anderen hadden gehangen, tijdig uit de lucht plukken en gecontroleerd tot ontploffing laten komen in het parlementaire zand.
Het debat leverde inderdaad niets op. Behalve een kans voor Wilders om te kunnen roepen dat de onderste steen boven moest komen. In sommige mediaverslagen schitterde hij van rechtschapenheid. Zonder ironie meldden genoeg journalisten dat Wilders maximale openheid wil, meer democratie en transparantie.
Al dat gepraat en geklets, al die regels en bevoegdheden, terwijl het zo makkelijk kan. Wilders kan gewoon zeggen: ‘Geen zorgen, vrienden. Ik geef zelf wel even opening van zaken, dan is het meteen de wereld uit. Kom maar, kijk maar in onze boeken en rekeningen, zie hoe netjes alles bij ons is geregeld, geboekt en gecontroleerd.’ Al die dingen die vanzelfsprekend zouden zijn als de PVV een democratische partij was geweest.
Bij een verdenking van verraad zou ik mijn laptop meteen naar de politie brengen, mijn huis openstellen en tot in mijn privacy naar USB-sticks laten zoeken. De PVV stemde tegen een onderzoek naar mogelijke Russische financiering van politieke partijen. Volgens de journalisten van Follow the Money vergat Wilders te melden dat hij van iemand 175 duizend euro had gekregen, dus erg transparant komt hij ook niet over.
We weten allang wie Russische desinformatie helpt verspreiden, we kunnen het gewoon horen, zien en lezen. Of ze dat vrijwillig doen of ervoor worden betaald, is misschien niet eens zo belangrijk. Ik praat ook maar naar dat ik verstand heb, maar ze invloed geven of aan regeringsmacht helpen – ik zou er geloof ik nog even mee wachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns