Op begraafplaats Zorgvlied stuitte ik op het graf van Martin Bril. ‘Enfin’, staat er op de steen. Over een paar weken is hij vijftien jaar dood. Nog regelmatig herlees ik zijn stukken en denk ik aan de gretige zwier waarmee hij binnen kon vallen op de redactie waar ik destijds werkte. Of in het café. Even kijken of er iets te halen viel.
Schuin tegenover Bril ligt een vrouw wier achternaam Fruit-Fruit luidde. Was het op dansles dat zij zich voorstelde aan een jongeman die net zo ongewoon heette als zij? Deed de gedeelde verbazing de vonk overspringen? Misschien werd het verhaal van de dubbele naam verteld in het opengeslagen boek waarmee haar graf is versierd, maar de letters zijn uitgewist door de tijd.
Jammer dat na Bril geen columnist nog met goed fatsoen een enkel woord los op een regel kan zetten, en zeker niet dat ene, want zoveel onbeantwoorde vragen schreeuwen er toch om.
Enfin.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns