Direct na de finish van haar beste race van de winter schreeuwt Leerdam het uit. De kopvrouw van Jumbo-Visma gooit haar armen in de lucht, terwijl ze vol verbazing naar de cijfertjes op het scorebord kijkt. Met 1.12,86 duikt ze bijna een halve seconde onder het baanrecord van de Max Aicher Arena.
"Ja, dat was grote blijdschap", zegt Leerdam een half uurtje later met een stralende glimlach. "Dit zat er het hele seizoen al in, maar kwam er steeds maar niet uit. Ik had niet verwacht dat het dit weekend wel zou lukken, maar ik heb in een paar weken een grote stap gemaakt. Echt, ik ben zo blij en supertrots dat ik weer mezelf heb laten zien."
Door enkelproblemen en trieste familieomstandigheden presteerde Leerdam de afgelopen maanden onder haar kunnen. Maar op de laatste dag van haar winter was ze op de 1.000 meter weer de dominante schaatsster die ze zo lang was geweest. Met haar toptijd was ze duidelijk sneller dan de nummer twee Miho Takagi (1.13,13) en de nummer drie Femke Kok (1.13,57).
Het bracht Leerdam op de derde plek van het eindklassement van het mondiale sprinttoernooi, omdat ze op de eerste drie afstanden te veel tijd had verloren op Takagi en Kok. Maar die bronzen medaille voelde als een overwinning.
"Ik moet eerlijk zeggen: ik zie dit echt als een wereldtitel", zegt Leerdam. "Deze 1.000 meter was een wereldtitelrace. Ik voelde al die tijd dat dit mogelijk was. Het is fijn dat ik dat nu aan mezelf heb kunnen laten zien. Dat ik hard kan schaatsen, dat ik lekker kan rijden. Dit is een supergoede afsluiting van mijn seizoen."
Source: Nu.nl sport