Pas na zo'n 45 minuten stapt de 33-jarige Spitse de interviewruimte binnen. Ze is de laatste, terwijl ze vaak de eerste is. "Ik ben nog even gaan douchen", zegt ze in een zwart T-shirt. "Ik moest dit even verwerken. Het ging onder de douche wel door me heen dat we het niet hebben gehaald."
Het mislopen van de Olympische Spelen in Parijs is vooral voor Spitse een hard gelag. Drie jaar geleden liep ze de Spelen in Tokio mis, omdat ze vlak voor de openingswedstrijd geblesseerd raakte aan haar knie.
Het is het enige toernooi dat de recordinternational tot dusver miste. Ze is in zeventien jaar topvoetbal zelden geblesseerd geweest. Extra gebrand om de Spelen in Parijs te halen was ze niet, zei ze vorige week tegen NU.nl, maar ze erkende wel dat het haar loopbaan compleet zou maken.
Door de kansloze nederlaag tegen Duitsland komt het daar niet van. "Natuurlijk is dat een persoonlijk gemis", erkent Spitse. Ze weet als geen ander dit haar laatste kans op de Spelen was, ook al sluit ze het nog niet helemaal uit.
Toch kan Spitse vrij snel relativeren als ze over de pijn van het missen van de Spelen spreekt. "Ik heb ook heel veel wél gespeeld. Ik heb met clubs en het Nederlands elftal prijzen gepakt. Ik heb EK's en WK's gespeeld, dat overheerst bij mij."
Opvallend genoeg berust Spitse zich in de nederlaag tegen Duitsland. "Ik ben een echte winnaar en ik kan heel slecht tegen mijn verlies. Maar Duitsland was beter. En dan is het in die zin wel makkelijker te accepteren."
Voor Spitse is het allemaal geen reden om te stoppen. "Daar denk ik absoluut niet aan. Dit doet pijn. Maar dat betekent niet dat ik stop bij Oranje. Ik vind dit het leukste wat er is. En dat plezier moet ik blijven houden."
Als bondscoach zou ze over twaalf jaar alsnog een Olympische Spelen kunnen halen, merkt een verslaggever op. "Laat ik dan maar mijn papieren halen", zegt ze met een brede grijns. Ook op een pijnlijke avond is de lach niet ver weg bij Spitse.
Source: Nu.nl sport