De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: de rek is eruit.
‘Nu ik al die stukjes achter elkaar heb gelezen, begrijp ik beter wat je ermee wil doen’, zei een uitgever – wordt vervolgd – tegen me nadat hij de moeite had genomen al mijn stukjes achter elkaar te lezen. Hij sloeg met zijn analyse de spijker op de kop – wordt vervolgd, dus – maar wat ik ermee heb gedaan is iets anders dan wat ik er aanvankelijk mee wilde doen.
‘Wat zal ik vandaag eens vinden?’, vroeg een veelgevraagde opiniemaker eens aan een redacteur van radioprogramma Spraakmakers. Het idee voor ‘De flexibele opiniemaker’ ontstond uit ergernis aan die houding. Een standpunt dat niet voortkomt uit een overtuiging, maar uit opportunisme. De wetten van vraag en aanbod bepalen je standpunt. Alsof er te veel van kan zijn: iedereen is al tegen genocide, dus wij zouden het interessant vinden als u juist een lans breekt vóór volkerenmoord. Een gat in de markt!
Door dat soort opportunisme te persifleren wilde ik aantonen hoe belachelijk het is om zo tot een mening te komen. Dat is volgens mij best een paar keer gelukt, maar om 188 afleveringen te kunnen fabriceren, heb ik het concept flink opgerekt. Die rek is er nu volgens mij uit. Ik heb alle omweggetjes wel zo’n beetje bewandeld en het opportunisme is nog steeds niet verdwenen uit de opiniewereld.
Daarom is dit de laatste aflevering van deze rubriek. Dat vind ik best spannend, want ik ontleen naast een vast inkomen ook nogal wat eigenwaarde aan een eigen rubriek in de Volkskrant, maar ik denk toch dat het beter is. Ik dank in het bijzonder Jan Postma, die jarenlang bereid was mijn stukjes van eindredactie te voorzien zonder daar ooit iets voor terug te vragen. Verder dank ik iedereen die de moeite nam mijn stukjes met anderen te delen. En natuurlijk dank ik u voor het lezen.
Dit was de laatste aflevering van deze rubriek.
Source: Volkskrant columns