Vanwege de glibberpartij in Wales, die ervoor had gezorgd dat lopen alleen nog langzaam en met veel pijn ging, besloot ik dat ik de National Health Service zou gaan uitproberen, en naar de huisarts zou gaan. Op de website van de praktijk moest ik mijn klachten in een paar stappen uiteenzetten, en een half uur later kreeg ik een sms dat ik mij moest melden bij een fysiotherapeut. Ik vond dit vrij geavanceerd voor Engeland, waar veel toch nog gaat met muntjes en rijen en papiertjes.
De fysiotherapeut was een jonge vrouw die meteen ter zake kwam, en ergens tussendoor nog meldde: ‘I’m Vanessa, by the way.’ Aan een diagnose deed zij niet. Wel schreef ze op een papiertje (toch weer Engels) een oefening die ik elk uur moest doen: mijn bovenlichaam als een ruitenwisser heen en weer bewegen, gedurende dertig seconden. Ik benader het als performance art en dan gaat het best.
Source: Volkskrant columns