Halverwege de eerste helft van AZ - Ajax (2-0) trekt John van ’t Schip een jas aan over zijn zwarte trui. Het is een daad vol symboliek, als bescherming voor de kou die hem om het hart zal slaan van het voetbal. Af en toe haalt hij de handen even uit de zakken, voor een gebaar naar de spelers: aansluiten. Hij is de dirigent van een experimenteel orkest waarin iedereen maar wat doet en waarin ook hij geen ritme meer krijgt.
Na afloop, als hij weer een nederlaag tracht te verklaren, is de twinkeling uit zijn ogen verdwenen, de twinkeling die terugkeerde tijdens de opmars van Ajax onder zijn leiding. Van ’t Schip kreeg de baan als trainer eind oktober, als opvolger van de ontslagen Maurice Steijn, en een paar weken na het overlijden van zijn zieke vrouw Daniëlle. De baan gaf hem ook structuur en hielp hem een handje op de lange weg van de rouwverwerking.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Structuur is voor menigeen cruciaal, om om te kunnen gaan met droefenis, om het leven weer op te pakken en langzaam in de rails te duwen. Werken leidt af. Iedereen leefde bovendien met hem mee en hij inspireerde de spelers met zijn openheid over het persoonlijke leed. Ze deden het ook voor hem, zeiden ze in het begin.
Hij voelde dat Daniëlle van boven meekeek. Alles was tijdens haar langdurige ziekteproces besproken en ze begreep zijn verlangen om weer in het voetbal te werken. Mocht ze nu daadwerkelijk kunnen zien wat zich afspeelt in het ondermaanse, dan zou ze haar hoofd afwenden van het voetbal van Ajax. Ze zou haar John omhelzen en troostende woorden tot hem spreken, dat hij het ook niet allemaal kan helpen, dat de selectie zo onevenwichtig is.
Zelfs de structuur is weggeslagen. Althans, een bepaalde structuur heeft hij nog steeds. Die structuur betreft vooral de logistiek van zijn werk. Hij stapt ‘s ochtends in de auto, rijdt naar het trainingscomplex in Amsterdam, drinkt een kop koffie, praat met zijn collega’s en lacht de lach die hij als weinig anderen beheerst, de lach van een straaltje zonneschijn op een donkere dag.
Hij trekt een trainingspak aan en gaat aan de slag met de selectie van Ajax, een rariteitenkabinet waarin hier en daar iets te veel kwaliteit ontbreekt voor het goede. En dat is het dan, qua structuur. Want dan komen al die mannen het veld op, eerst een keer of vijf in de week om te oefenen voor een wedstrijd. Maar in wedstrijden ontbreekt de laatste tijd juist elke vorm van structuur. Tegen Bodø/Glimt was het afgelopen week, ondanks de zege, zelfs zo’n chaos dat het gewoon niet te bevatten viel. Het is alsof hij een schuur tracht op te ruimen maar telkens weer een kast opentrekt waaruit allerlei rommel valt, of alsof hij elke keer de sleutel kwijt is van de deur.
Dat is tragisch, ook voor John van ’t Schip. Verder verwijderd van structuur is het spel van Ajax zelden geweest.
Source: Volkskrant columns