Vrijdag ging op streamingkanaal Amazon Prime de vierdelige documentaire Lastpak in première, over Noa Lang. De makers vroegen zich af waarom Lang (24) is geworden zoals hij is – prima uitgangspunt – en zijn op zoek gegaan naar de drijfveren van een voetballer die dit seizoen bij PSV door blessures vaker niet dan wel op het veld staat.
Dat is bijzaak, want Lang is, zei regisseur Bart van den Aardweg in het Eindhovens Dagblad, een ‘mediafenomeen’. Zo had ik het niet eerder bekeken, maar het klopt wel natuurlijk. Als een groot streamingkanaal een vierdelige serie over je leven maakt, je héle leven, ben je een mediafenomeen. En anders word je het daarna wel.
Volgens het ED is de geboorte van Lang junior, Navy Livai, het meest indrukwekkende moment uit de documentairereeks. De cameraploeg legde vast hoe Lang zijn zoon voor de eerste keer vasthield. Dat was fascinerend, aldus Van den Aardweg. ‘Dat moment staat voor iets groters voor hem en gaat over echt volwassen worden.’ Vreemd genoeg heeft hij geconcludeerd dat Lang géén lastpak is. ‘Noa is niet lastig’.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het had erger gekund. De jonge vader Lang is tenminste nog een voetballer met een verhaal. Hij is ongepolijst en eigenzinnig; een enfant terrible, zoals zulke mediafenomenen in de vorige eeuw werden genoemd. In zijn tijd bij Club Brugge joeg hij half België in de gordijnen, in Nederland gaat het ook die kant op. Ik ga kijken, lastpak of geen lastpak, de trailer is in elk geval veelbelovend.
Het aantal documentaires over voetballers neemt explosief toe, door een grote behoefte aan ‘content’. Na de stroom boeken is de vereringscultus toe aan een nieuwe fase. (Wie geïnteresseerd is in biografieën over Ruben Schaken, Bas Nijhuis, Sjaak Polak en Hans Kraay jr. kan me mailen.)
Iedereen die een tikje afwijkt krijgt vroeg of laat een cameraploeg over de vloer. Er is te veel zendtijd en er zijn heel veel voetballers. De clubkanalen moeten de supporters bedienen. Een zender als ESPN vult de gaten in de programmering op met snel gemaakte portretten, soms geleend van de clubzenders, zoals vorig jaar De Kale Kletser over Gernot Trauner en Brothers for Life over de Brazilianen Danilo en Paixão, ook Feyenoorders.
Soms zijn de makers ambitieus (Jessica Villerius over Memphis Depay, Pamela Sturhoofd over Daley Blind) en is een mooi budget beschikbaar, soms wordt een langgerekt interview met de hoofdpersoon doorsneden met wat quotes van vrienden en bekenden en haastig online gezet. Cody Gakpo, géén lastpak, was vorig jaar aan de beurt. Ik herinner me dat vanwege de titel van de driedelige Viaplay-documentaire, Cody Gakpo Psalm 20:4.
Het mooiste moet nog komen. Begin deze week werd aangekondigd dat er een serie in de maak is over een andere gelovige voetballer, Quincy Promes, als zanger onder meer bekend van het nummer God Ziet Alles. Promes is daarnaast een vijftigvoudige international en een veroordeelde crimineel. Hij heeft zich in Moskou verschanst.
In zijn vrije tijd mishandelde hij voor zijn vertrek een neef en gaf hij leiding aan een organisatie die 1.350 kilo cocaïne smokkelde. Quincy: leven als een baller wordt een gedramatiseerde versie van zijn leven, een mengsel van feiten en fictie dat volgens de producenten Horizon Film en Lusus een boeiende kijk zal bieden ‘op de dunne lijn tussen succes en verval.’
Top. Benieuwd of ook zijn gabbers door dik en dun Memphis Depay, bekend van de docu Met beide benen, en Hakim Ziyech (Wizard of AMS) in dit levensverhaal een rol zullen krijgen.
Source: Volkskrant columns