Meestal proberen ze gepaste afstand te houden tot de wereld van juicekanalen, maar donderdag maakten veel gevestigde media een uitzondering: Roddelpraat-presentator Dennis Schouten kondigde op Instagram aan dat hij uit het leven wil stappen. Hij voelt zich zelden gelukkig, schrijft hij, en wil nog maar een paar jaar leven. ‘Aannemelijk is dat jarenlang experimenteren met medicatie in mijn pubertijd bepaalde dingen in mijn hoofd hebben beschadigd’, schrijft Schouten. Hulp wil hij niet, wel liefde of een borrel. Uitleg volgt in zijn aankomende biografie en in de nieuwe Roddelpraat-uitzending.
Een hele breuk dus met de schijtlollige apekool waarmee Roddelpraat doorgaans de contentmolen aandrijft. Schouten en zijn co-presentator Jan Roos hebben hun positie in het juicelandschap verworven als de roddelroggen die troebele zeebodems afgrazen op zoek naar prooi, en altijd valser dan andere roddelaars BN’ers afzeiken en belasteren. Ze zetten welbewust hun gevolg aan om hun doelwit te intimideren – ooit gooiden ze zo een collega van mij voor de bus, over wie verzonnen was dat zij de minnares van presentator Tom Egbers was geweest. Ze gaven al menig BN’er het advies zich van het leven te beroven, en toen een van hen (stylist Fred van Leer) een poging deed, lachten ze zich rot.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het lag dus niet in de lijn der verwachting dat Roddelpraat ineens een platform voor psychisch welzijn was geworden. Roos noemt Schoutens aankondiging ‘pijnlijk’ en begint er ook pijnlijk snel grappen over te maken, over hangen in een trapgat en de ‘afscheidsceremonie’ die ze samen houden (koop kaartjes en het boek via de website). ‘Ik hou van grapjes maken over mensen en hun ellende’, zegt Roos, dus: ‘hoe mooi is het dat ik een suïcidale bipolaire manisch-depressieve co-host nog een paar, ja… tijden om me heen kan hebben?’ De uitzending is een soort nihilistisch kunstwerk waar Bret Easton Ellis een puntje aan kan zuigen. Volstrekt onverantwoord dat dit op YouTube staat voor het piepjonge en anderszins geestelijk onrijpe Roddelpraat-publiek.
Nog interessanter zijn de reacties. Een deel van de kijkers stuurt Schouten hartjes, mantra’s en boekentips over trauma. Een tweede groep schrijft dat de mensen die zéggen dat ze eruit stappen, het nooit dóén – een bekende mythe. Een derde groep moedigt Schouten aan: ‘Goede reis maat!’, en: ‘Niet de intercity van Enschede naar Utrecht om 8u16 alsjeblieft.’ De vierde, nog cynischer groep gelooft Schouten helemáál niet en vermoedt een pr-stunt: ‘Hey jongens ik wil dood, koop mijn boek!’
Roddelpraat stuit hier keihard op de morele leegte van hun zelfgeschapen wereld. Als je een cultuur schept waarin elke medemenselijkheid ontbreekt, kun je daarvoor weinig empathie terug verwachten. En als de waarheid niets meer voor je is dan een irritante horde op weg naar clicks, word je op enig moment niet meer geloofd.
Sommige reageerders vroegen: ‘Als je je zo voelt, waarom kwets je dan zoveel andere mensen?’ In Schoutens Instagrampost lees ik dat hij het juist wil omdraaien: dat hij iemand is die beschadigd is en daarom depressief werd – en nu anderen beschadigt. Het is ironisch dat juist Schouten, die zelf voortdurend zonder kennis of zelfs maar interesse mensen aan schandpalen bindt, ons vraagt hem te zien als het slachtoffer van een getroebleerd verleden. Intussen is er best behoefte aan een gezond gesprek over de vraag hoe je nou precies een hufter wordt, of hoe je dat kunt voorkomen – ik gok dat Schoutens boek niet daarover gaat.
Ik zie de aankondiging van Schouten dus maar als een extreme test voor de nationale empathie – dat goedje waarover Schouten (ook volgens hemzelf) nauwelijks beschikt. Zelfs Dennis Schouten verdient beter dan zijn eigen publiek. Zelfs Dennis Schouten verdient liefde of een borrel. Zelf zegt hij dat hij zo lang mogelijk wil doorgaan met Roddelpraat, en zo kort mogelijk met leven – ik zou zeggen: draai dat om, dan help je iedereen.
Source: Volkskrant columns