Het historische non-fictieboekThe Wager (David Grann) gaat over een afschuwelijke zeereis in de 18de eeuw. De zeemannen worden geteisterd door onder andere scheurbuik, en dan lijden ze ook nog eens schipbreuk. Daarna moeten de overlevenden maandenlang op een onbewoond eiland zeewier van de rotsen schrapen om niet te verhongeren. Ze worden hier natuurlijk gek van; het gaat zelfs zover dat de kapitein een van de scheepslieden doodschiet. Uiteindelijk komen enkelen van hen weer terug in Engeland, waardoor het verhaal heeft kunnen overleven.
Het boek leest lekker weg, wat raar is voor iets waar geen enkel lichtpuntje in zit. Misschien is een deel van het succes dat het weliswaar een en al ellende is, maar dat het zich allemaal eeuwen geleden afspeelt. Anders dan bij de ellende in de huidige tijd hoef je je dus nooit af te vragen: zou ik niet eigenlijk iets moeten doen?
Source: Volkskrant columns