Over de zwaarte van beroepen kan eindeloos worden gedebatteerd. Bij deze krant hebben niet alleen de hoofdredacteur en adjuncten veel onaangename taken op hun bordje liggen (verongelijkte verslaggevers, bezuinigende directies, lezers die met juridische stappen dreigen), maar ook de redacteur van de brievenrubriek. Die moet elke dag tientallen brieven weigeren vanwege ruimtegebrek, hetgeen hem of haar meestal niet in dank wordt afgenomen. Dat lijkt zwaarder dan het werk van een verslaggever van Volkskrant Magazine of een columnist. Alleen mag de brievenredacteur daardoor niet eerder met pensioen.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Onlangs verscheen van zijn hand Het geheim van Beursplein 5, over de Amsterdamse beurs. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
De vakbonden slijpen op dit moment de messen, omdat zij in de cao’s een nieuwe vroegpensioenregeling willen voor mensen met zwaar werk. Alleen is er geen sluitende manier om een zwaar beroep te definiëren. Of, zoals wordt gezegd: de ene helft van de mensen heeft een zwaar beroep en de andere vindt dat hij een zwaar beroep heeft. Dakdekkers, stukadoors, metselaars en metaalarbeiders hebben fysiek zwaar werk. Er zijn veel beroepen waarbij de mentale belasting heel groot is, zoals in het onderwijs, de rechtspraak of de politiek, maar die fysiek een eitje zijn. Heel veel politici haken af, omdat ze continu onder vuur liggen in de (sociale) media. Voor Rutte is het ogenschijnlijk een makkie.
Oostenrijk heeft een poging gedaan om zwaar werk te definiëren. Wie daar in acht uur uur werk minstens 2.000 kilocalorieën (man) of 1.400 kilocalorieën (vrouw) verbrandt, verricht ‘Schwerarbeit’. Er is een lijst opgesteld van 182 beroepen waarbij de mensen vijf jaar eerder met pensioen mogen. Daar staan stratenmakers op, maar ook verloskundigen, koks en masseurs. Uiteraard is de inspanning voor iedereen verschillend. Mannen en vrouwen die aanpoten, verbruiken meer kilocalorieën dan collega’s die alles op hun elfendertigst doen. Sommige mensen zijn hun werk op hun 62ste spuugzat en willen op de kleinkinderen passen of op de golfbaan staan. Anderen gruwen bij het idee dat ze achter de spreekwoordelijke geraniums moeten gaan zitten.
Schrijver Ernest Hemingway noemde pensioen ‘het lelijkste woord in onze taal’. Het kan tot een gevoel van doelloosheid leiden dat schadelijk is voor het fysieke en mentale welzijn. Uit onderzoeken, zoals die van de universiteit van Zürich, zou blijken dat mensen die voortijdig met pensioen gaan meer kans hebben eerder te overlijden. Er zitten ook andere haken en ogen aan. Juist in de zogenoemde zware of als zwaar ervaren beroepen bestaan de grootste tekorten. Neem de politie, waar nu 1.800 onvervulbare vacatures zijn, terwijl iedereen meer blauw op straat wil. Als die al op hun 62ste met pensioen mogen, is er geen blauw meer te zien.
Misschien moet bij de pensioenleeftijd niet de zwaarte gelden, maar het aantal jaren dat is gewerkt. Mensen die op jongere leeftijd zijn begonnen met werken en eerder AOW-premie betalen – niet toevallig ook vaak de mensen met fysiek zware banen – zouden dan eerder met pensioen mogen dan mensen die later in het arbeidsproces zijn gestapt.
Helaas geldt dat niet voor de redacteur van de brievenrubriek die zoveel schrijvende lezers tot razernij brengt.
Source: Volkskrant columns