Om de wereld een beetje beter te begrijpen, luister ik tijdens het was opvouwen doorgaans naar geschiedenispodcasts. Maar de laatste weken zet ik het programma Voetbalpraat van ESPN aan. Het is de wintertransferperiode. Wintertransferperiode. Nooit gedacht dat ik dat woord zo vaak in de mond zou nemen.
Zelf ben ik vooral begaan met Lance Duijvestijn, de populaire aanvallende middenvelder van Almere City. Dit seizoen krijgt hij weinig speeltijd. Tijdens wedstijden is hij vooral aan het warming-uppen langs de zijlijn. Ik zie hem veel knie heffen.
Vorig seizoen maakte hij enkele cruciale doelpunten in de play-offs. Nog altijd is hij degene die na thuiswedstrijden de meeste handtekeningen uitdeelt. Laatst schonk hij zijn scheenbeschermers aan een jonge fan.
Over de auteur
Historicus Eva Vriend is geboren en getogen in Flevoland. Ze schreef Het Nieuwe Land: het verhaal van een polder die perfect moest zijn. Ze bericht elke twee weken in de Volkskrant over de verrichtingen van Almere City in de eredivisie.
In de rust van de uitwedstrijd tegen Volendam ontwaarde ik hem plots in de catacomben van het stadion. Weggedoken in zijn capuchon keek hij wat op zijn telefoon. ‘Ben je geblesseerd?’, vroeg ik bezorgd. ‘Nee, ik zit niet bij de selectie.’ Ogen vol onbegrip: ‘De trainer gunt me niet eens een plek op de bank.’ Toen hij nog verder leegliep, besloot ik mijn notitieboekje op te bergen: ‘Ik denk dat je dit beter niet tegen mij kunt zeggen, maar tegen de trainer of de technisch directeur.’
Tijdens het bekerduel met Fortuna Sittard startten zes spelers die doorgaans niet in de basis staan. Duijvestijn zat weer bij de selectie, maar mocht niet invallen. Almere verloor met 2-1. Ik meende te zien dat Duijvestijn niet alleen zijn knieën hief, maar ook zijn hoofd schudde.
De belangrijkste wintertransfer bij Almere is tot nog toe de 18-jarige Jason van Duiven. Hij heeft net bijgetekend bij PSV, maar komt een half jaar naar Flevoland om ervaring op doen. Hij begon in de bekerwedstrijd wel in de basis. Toen hij in Volendam zijn eredivisiedebuut maakte, zag Duijvestijn vanaf de tribune hoe Pastoor de jonge spits een warme knuffel gaf.
Ook in de competitiewedstrijd tegen Fortuna mocht Van Duiven invallen (0-0). Duijvestijn was weer veel aan het knie heffen. Een paar dagen later meldde Voetbal International dat een transfer van Duijvestijn naar Excelsior op het laatste moment was afgeketst.
Tegen PSV kwam Van Duiven er opnieuw in. Vanaf de zijlijn keek Duijvestijn hoe de nieuweling in de blessuretijd bijna de 2-1 scoorde. Na afloop maakte ik kennis met het jonge talent. Hij vertelde dat hij met zijn vriendin is gaan samenwonen in Almere. Het bevalt hem goed. En ik snap hem ook wel.
Ik veronderstelde als voetbalfan-in-wording dat we het samen deden. Eén voor allen, allen voor één, enzovoort. De werkelijkheid blijkt weer eens weerbarstiger dan ik zou willen. In deze winterweken is het vooral ieder voor zich.
Damian van Bruggen kwam er even bij staan in de perskamer. De transferperikelen hebben geen invloed op de sfeer in de groep, verzekerde de centrale verdediger me. Hij is 27 jaar, Almere is al zijn zevende club. ‘Het hoort erbij’, zei hij, ondertussen de jonge Van Duiven een bemoedigend tikje in de nek gevend. ‘Gewoon je minuten pakken, en je ding doen.’
Als ik naar huis rijd, zet ik maar weer gewoon een geschiedenispodcast aan.
Source: Volkskrant columns