In de opgewonden, bijna hitsige nasleep van het bekerduel Feyenoord - PSV werd woensdag onverwacht een goeddeels vergeten, blinde artiest voor het voetlicht gebracht: Jules de Corte (1924-1996). Daar was PSV-trainer Peter Bosz verantwoordelijk voor, in een hoogoplopende discussie over een zogenaamd ‘penaltymoment’.
Een journalist, Martin Vriesema van de NOS, hield Bosz voor dat de meningen van collega’s over het moment verdeeld waren. Zelf onthield hij zich van een oordeel. Te link, kennelijk. Heb je het aan Jules de Corte gevraagd, was de reactie van de trainer. Ondanks het zure verlies en zijn woede lachte Bosz (1960) er vergenoegd bij. Hij vond het een goede grap.
In de perszaal klonk gelach, wat iets zei over het gevoel voor humor van sportjournalisten. Het was een grap met een kolossale baard, een beduimeld mopje uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Een scheidsrechter die een spelmoment verkeerd had beoordeeld? Jules de Corte. Stevie Wonder en Ray Charles werden destijds ook vaak genoemd, maar Jules de Corte was op dit terrein het meest populair.
In de Kuip spleet woensdag een generatiekloof open. Jongeren in de perszaal raadpleegden oudere collega’s en openden Google om te zien naar wie Bosz in hemelsnaam verwees. In de pers volgde een stukje duiding.
‘Na de commotie bij Feyenoord - PSV van gisteren is zanger en muzikant Jules de Corte postuum weer een landelijke bekendheid geworden’, liet sportjournalist van het jaar Rik Elfrink van het Eindhovens Dagblad op X weten. ‘Mooi. Hij kon vanaf zijn eerste levensjaar niet zien, maar kan toch bogen op een alleraardigst repertoire.’
Zijn stuk werd overgenomen door het AD. ‘Waarom PSV-trainer Peter Bosz denkt dat Jules de Corte naar het penaltymoment bij Feyenoord - PSV heeft gekeken’, stond boven de grondige analyse. Elfrink maakte een handig en informatief bruggetje naar de video-assistent, Clay Ruperti.
In de 68ste minuut had scheidsrechter Dennis Higler niet gefloten na de charge in het strafschopgebied van Mats Wieffer tegen Noa Lang. De stand was op dat moment 1-0 voor Feyenoord. Een strafschop, mits benut maar daar gaat iedereen aan voorbij, en een tweede (en dus rode) kaart voor Wieffer zou de wedstrijd op zijn kop hebben gezet.
Ruperti, de man die de VAR bemande, greep niet in. Al snel werd zijn doopceel gelicht. Er werd een volgens voetbalsites ‘uiterst gevoelige link’ ontdekt. Ruperti groeide op onder de rook van Rotterdam, in Capelle aan den IJssel, en was – ook heel verdacht – ooit sportjournalist bij RTV Rijnmond, een fanbase van Feyenoord.
Omdat vrijwel iedereen het penaltymoment ook echt een penaltymoment vond, kreeg Ruperti de wind van voren. Het AD: ‘In tegenstelling tot de in 1996 overleden blinde Deurnese muzikant De Corte had Ruperti de beschikking over volledig functionerende ogen en camerabeelden vanuit tal van hoeken.’
KNVB gaat de kwestie ‘intern evalueren’, mogelijk wordt komende week het verlossende woord gesproken over het penaltymoment. Tot die tijd is het aan te raden om eens te luisteren naar de liedjes van Jules de Corte, een grote en scherpzinnige tekstschrijver die beter verdient dan dat hij door voetbaltrainers wordt gereduceerd tot zijn handicap.
In 1974 bracht hij Het leven is een spel uit, een wijs en relativerend liedje. Peter Bosz en het legioen schuimbekkende heethoofden op de sociale media zouden er eens naar moeten luisteren:
Het leven is een spel
van ongelijk en even,
van nemen en van geven,
van ’s wel en ’s niet en ’s wel.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.