Ze is nooit officieel gestopt, zegt Michaëlla Krajicek, na haar training bij tennisclub Amstelpark in Amsterdam. Ook al dateert haar laatste partij in het profcircuit alweer van vijf jaar geleden en vierde ze onlangs haar 35e verjaardag; Krajicek beschouwt zichzelf bij haar comeback eerder als "herintredende moeder".
Een moeder van twee jonge kinderen die nog durft te dromen van deelname aan Grand Slam-toernooien. "En als dat onhaalbaar blijkt, wil ik in elk geval afscheid nemen op mijn voorwaarden."
Acht moeders deden mee aan de Australian Open, al plaatst Krajicek zich niet in dat rijtje. "Het is zeker een bron van inspiratie. Het zijn wel moeders die grote toernooien hebben gewonnen. Ik vergelijk mezelf niet met kampioenen als Caroline Wozniacki en Angelique Kerber, die superfit zijn. Het zou mooi zijn om nog één keer een Australian Open te spelen. En een paar potjes te winnen. Maar dat is nog zo ver weg."
Michaëlla is de dochter uit het tweede huwelijk van Petr Krajicek. Wimbledon-kampioen Richard Krajicek is als zoon uit het eerste huwelijk van haar Tsjechische vader de halfbroer van 'Misa'. In 2007 bereikte Michaëlla Krajicek de kwartfinales op Wimbledon, haar beste prestatie op een Grand Slam-toernooi. Ze won drie WTA-titels en was in 2008 de nummer dertig van de wereld, haar hoogste ranking. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden.
In die zin leek het alsof begin januari een schim uit een verleden de tennishal in het Limburgse Hoensbroek betrad. Krajicek verkoos de anonimiteit van een Nationale Ranking Toernooi, waar punten zijn te verdienen voor de Nederlandse ranglijst. Ze zag de verbaasde blikken bij omstanders. Wat kwam de bekende oud-prof hier doen?
Krajicek, lachend: "Het was heel bijzonder." En wijzend naar de grote hal van Amstelpark met vele banen naast elkaar: "Ik speelde in zo'n hal, met andere spelers naast me. Er waren geen umpires, ik moest zelf mijn ballen halen en de punten tellen. Het was echt terug naar af, maar ik wist waar ik aan begon."
Coach Robert-Jan Luttikhuis had het Krajicek al voorgehouden. "Robert-Jan zei hoeveel respect hij voor me had dat ik het aandurfde. Mijn liefde voor de sport bracht me daar." En dus accepteerde ze ook dubieuze calls als de tegenstander zichzelf het punt gaf. "Was dat wel een goede call? Ik zag het soms anders, maar dat zal andersom ook zo zijn geweest."
Krajicek won het toernooi in Hoensbroek, maar elke grandeur ontbrak. "Ik keek nog om me heen", zegt ze, lachend. "Ik kreeg geen bloemen, geen beker, alleen een hand van de toernooidirecteur. En het prijzengeld van 550 euro was niet genoeg om de kosten van die week te compenseren. Maar het voelde goed, ik moest ergens beginnen."
Eerder leek het er nog op dat Krajicek een alternatief voor het tennis had gevonden. Ze stortte zich op het padel en deed in 2022 zelfs mee aan het WK in Dubai. "Een nieuwe liefde is een groot woord, ik vond het leuk om fit te blijven met een racket en een bal. Zo hield ik de sporter in me levend."
In september 2022 vertelde je aan de Volkskrant dat je ook in padel het hoogste wilde bereiken.
"Ik heb precies elf maanden op niveau gepadeld. Maar ik heb die sport niet zo serieus genomen als nu deze comeback in het tennis. In Nederland is padel een snelgroeiende sport, maar het staat ook nog in de kinderschoenen."
"Ik was al een paar weken zwanger, toen ik eind 2022 nog meedeed aan het WK. Ik merkte het verschil tussen een speler die zijn gehele leven op een padelbaan staat en een tennisster als ik. Dat verschil is niet te overbruggen. Ik kreeg op mijn derde een tennisracket in mijn handen gedrukt, padel is een andere wereld."
Bleef toch de gedachte hangen: ik moet weer met een tennisracket de baan op?
"Ik moest niets. Het was niet de juiste manier om te stoppen met een Instagram-post als: 'Dit was het'. Ook toen ik in 2020 stopte, wist ik dat het nog niet definitief was. Al had ik niet verwacht dat mijn pauze zo lang zou duren.'
Je bent 35 geworden, je hebt een gezin met twee kinderen. Waar begin je aan?
"Ik weet dat het een grote uitdaging is. Mijn vriend Jelle Sels verdient het ook om als proftennisser weer de weg omhoog te vinden na een slecht jaar. Dat moeten we zien te combineren. Maar mijn gehele leven draaide om tennis. Ik kwam terug na zes knieoperaties en twee enkelblessures. Dan vroeg ik me af: waarom doe ik het nog? Omdat ik van die sport hou. Ik voel dat ik het verdien om het voor mezelf mooi af te sluiten."
Moet je nu niet opboksen tegen het achttienjarige toptalent dat bij de beste acht op Wimbledon behoorde? Moet je die 'Misa' nu vergeten?
"Ik voel het niet zo, ik heb niet het idee dat ik aan de normen van vroeger moet voldoen. Nu is het anders, ik doe dit voor mezelf. Natuurlijk had ik meer willen presteren dan één kwartfinale bij een Grand Slam-toernooi, al heb ik op alle grote toernooien gespeeld. Ik had graag nog aan de Olympische Spelen meegedaan." En lachend: 'Dat gaat me dit jaar helaas ook niet lukken."
Kun je nog wel mee in het moderne tennis?
"De tennissport heeft de afgelopen vijf jaar niet stilgestaan. Alle speelsters in de top-200 zijn fysiek zo goed, ze slaan hard en direct. En ik heb vijf jaar niet gespeeld. Ik denk dat niemand twijfelt aan mijn doorzettingsvermogen, ik voel het respect van andere tennissers."
"Mensen denken: wow, wat goed dat je het durft. Ik zou nu niet eens op een Grand Slam-toernooi willen spelen. Dan is de druk duizend keer hoger. Maar ik heb mijn wapens nog, ik wil vooruit tennissen. Aanvallend spelen met mijn service en volley."
"Ik wilde mezelf geen doelen stellen, maar mijn coach Robert-Jan Luttikhuis hoopt dat ik eind dit jaar in de top-225 eindig. Een mooi doel, maar ik doe alles stap voor stap. Ik moet mezelf de tijd gunnen om alles weer rustig op te bouwen."
Na de 33-jarige Arantxa Rus in de top-50 gaapt er een flinke kloof met de rest in het vrouwentennis. Hoe komt het dat na het afscheid van Kiki Bertens geen nieuwe talenten zijn doorgebroken? Ligt het aan de opleiding in Nederland?
"Die vraag wordt al 25 jaar aan me gesteld, omdat ik het goed kan vergelijken met de opleiding in Tsjechië. Als ik zie hoeveel meiden in Praag zich alweer aandienen! Echt ongelooflijk, maar ze trainen ook altijd met elkaar. Het is niet zo ingewikkeld. Ik heb het idee dat jonge speelsters in Tsjechië er meer voor over hebben dan de Nederlandse. Ze zijn harder voor zichzelf."
"Je kunt in Praag ook trainen met iemand als Wimbledonkampioen Vondrousová, ik heb bij clubwedstrijden nog met haar gedubbeld. Het inspireert anderen om ook dat niveau te halen. Werken met de besten motiveerde ook mij enorm. Dan denk je toch: dit is niet onhaalbaar. Ik kan dit ook."
"Ik wil geen oordeel vellen over de opleiding bij de Nederlandse tennisbond en de tennisscholen. Ik zie bij sommige meiden heus wel potentie, maar je kunt het niet vergelijken met de aanwas en het niveau in Tsjechië."
Krajicek zegt het beste van twee werelden te hebben verenigd. "Ik ben dankbaar dat ik het arbeidsethos uit Tsjechië, maar ook het plezier heb kunnen meenemen in Nederland waar ik ben geboren. Mijn ouders wonen weer in Praag, ik ben nog vaak bij mijn familie. Tsjechië, Nederland; ik hou van beide landen."
Toch is moeder Pavlina (60) minder enthousiast over de rentree van haar dochter. "Met twee kinderen moet je stoppen, dat is haar idee." En lachend: "Beetje old school, maar het zet me ook aan het denken. Ik weet dat niemand het zo doet als ik."
Petr Krajicek (82) stond bekend om zijn Spartaanse trainingsmethoden bij zoon Richard, die na de scheiding van zijn ouders jarenlang was gebrouilleerd met zijn vader. Nu houdt Richard in de opleiding van zijn tennissende zoon Alec Deckers bewust afstand, omdat hij niet dezelfde fouten wil maken als zijn vader. Michaëlla heeft haar opvoeding als minder extreem ervaren. "Ik heb het ook niet met Richard over onze opleiding gehad, nu ik zelf moeder ben."
Maar wil jij je kinderen net zo opvoeden als Petr?
Krajicek, glimlachend: "Nog voor ik geboren werd, zei mijn moeder al: dit kind gaat tennissen. Dat gevoel heb ik nooit gehad tijdens mijn zwangerschappen. Ik denk dat onze zoontjes wel iets van de genen van hun tennissende ouders meekrijgen, maar Jelle ziet ze graag voetballen. Ik heb nooit dwang gevoeld, ik heb een geweldige band met mijn ouders. Ik wilde zelf ook graag de top bereiken."
"Natuurlijk zal ik dingen anders doen dan mijn vader. Hij was soms te fanatiek, dat fanatisme ga ik mijn kinderen niet meegeven. Maar ik ben zelf ook gepassioneerd, elke atleet zoekt zijn grenzen op. Mijn vader was daar soms te hard in. Niet zeuren, gewoon doorgaan was zijn motto. Die instelling heeft positieve kanten, maar het is voor mij in fysiek opzicht ook te veel geweest."
"Achteraf gezien heb ik te veel uren op de baan gestaan, had ik meer en beter voor mijn lichaam moeten zorgen in de fitnesszaal. Doseren is het sleutelwoord, zeker bij jonge sporters die nog niet volgroeid zijn. Het zijn lessen die Richard nu ook trekt met Alec."
Je hebt privé je geluk gevonden na je scheiding in 2018. Tennis is nu een bonus?
"Dat vind ik mooi gezegd. Ik had die jaren na mijn scheiding nodig om weer tot rust te komen. Ik ben nu gelukkig met mijn gezin, Jelle en ik zijn gezegend met twee mooie kinderen. In die zin kan ik niet meer verliezen."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl sport