De mascotte van deze rubriek is een Sancho Panza-achtige ezelheer, de boodschap – leg de smartphone weg, je wordt er ongelukkig van – kon tot voor kort worden gecategoriseerd als je reinste donquichotterie. Alsof mensen die smartphone ooit nog gaan wegleggen.
Er waren al jaren tekenen dat het niet zo goed gaat met de generatie jongeren die de smartphone vijf tot vijftien uur per dag gebruikt. Maar als specialisten over de problemen van die jongeren werden geïnterviewd, wisten ze vaak ingenieus om de smartphone, TikTok en Instagram heen te praten. Volkskrant-lezers beklaagden zich daar vaak over bij de Bewust Digibete Burger: hoe kan die depressiedeskundige of die hoogleraar de olifant in de kamer niet zien?
Maar ziedaar: in een inzichtelijk stuk in deze krant van Kaya Bouma over de toename van psychische problemen onder meisjes en jonge vrouwen, durfden meerdere hoogleraren ‘het s-woord’ zomaar uit te spreken. Bouma ging óók in gesprek met vier 15-jarige meisjes: ‘Vraag het viertal wat hun verklaring is van de toegenomen problemen bij meisjes en ze wijzen naar hun telefoons. In een ideale wereld, zeggen Cato, Gwen en Rosalie, zouden ze géén telefoon hebben.’
De Britse econoom Noreena Hertz schreef De eenzame eeuw over wat zij een ‘eenzaamheidsepidemie’ onder jongeren noemt. In een interview met VPRO’s Wintergasten stelde Hertz onomwonden: klachten over eenzaamheid beginnen exponentieel te stijgen vanaf 2012, precies tegelijk met het begin van het massale socialemediagebruik. De pest van die sociale media is dat die gebruikers zo uitstekend informeren over waar ze niet zijn, waar ze niet aan voldoen, wat ze niet hebben, niet meemaken of niet mogen meemaken. Hartverscheurend is Hertz’ verhaal van een meisje van 15 dat van klasgenoten hoort dat ze die dag niets gaan doen, en even later via Instagram van minuut tot minuut kan volgen wat die klasgenoten allemaal doen zonder haar. In analoge tijden was 15 geen fijne leeftijd, maar toch waren 15-jarigen van weleer bevoorrecht.
Source: Volkskrant columns