Dit artikel is afkomstig uit Tubantia. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.
Waar komt het nog voor dat een boerengezin kinderen heeft die stuk voor stuk verder willen boeren? Bij de familie Verkleij is dat dus wel het geval. "Het is uniek dat deze drie zussen door willen gaan in de melkveehouderij", zegt Alfons Beldman, expert Melkveehouderij en senior onderzoeker op de WUR. Het drietal vertelt over hun dromen, reizen en hun gedachtes bij de stikstofproblematiek als boerin in spe. Waar beginnen ze eigenlijk aan?
Alle drie zitten ze aan de keukentafel met een kop thee. Twee van hen dragen truien met het logo van familieboerderij Aurora, waar ze zich op dit moment bevinden. "Het is bijna een wonder dat we hier met z'n allen zitten", begint Tess. De zussen zijn zeer actief en reislustig ingesteld. Vaak zijn ze in het buitenland te vinden, maar zijn gewoon in Hazerswoude-Dorp opgegroeid.
Marije kan zich niet voorstellen dat ze ooit niet op een boerderij werkt. "Ik zou echt niet weten wat ik dan met mijn leven moet, hoor", zegt ze. Haar oudere zussen hebben wel andere carrièreopties overwogen. Zo zegt Tess dat ze heeft getwijfeld om biomedisch laboratorium onderzoek te doen. Sofie wilde misschien iets doen met drugshonden bij de politie. "Dat zou mij nog steeds heel leuk lijken." Tess verzekert haar dat die droom niet kapot hoeft: "Je kunt dat altijd nog doen. Je hebt je leven nog voor je, toch?"
Hun ouders, die ook in de keuken bezig zijn, voegen toe dat ze helemaal vrij staan in hun keuze. "Van ons hoeven ze niet in de melkveehouderij te werken." De zussen geven aan dat het haast niet anders kan, als je bent opgegroeid op een boerderij. "Het vak wordt er met de paplepel ingegoten. Maar dat is helemaal niet erg." Alle drie willen ze dezelfde sector in. Hun broer daarentegen, die verlaat het boerenleven: "Hij is allergisch voor koeienhaar", verklaart moeder Marsia.
Op melkveehouderij Aurora houden ze zo'n 230 melkkoeien, 130 stuks jong vee, een aantal vleeskoeien en hier en daar wat andere dieren zoals schapen en paarden. De meiden, vooral Marije, helpen zo nu en dan mee. Tess en Sofie zijn ook regelmatig op andere boerenbedrijven te vinden. Tess helpt bijvoorbeeld met kaasmaken. Ze zegt: "Alles wat je leert, is mooi meegenomen."
Op het erf van hun ouders willen ze dus op dit moment geen carrière maken. Marije droomt van een bedrijf gevuld met melkgevende dieren. "Melk zit in mijn bloed", grapt de zeventienjarige. "Paplammen opvoeden vind ik leuk. Ik hoef ook niet per se koeien. Geiten lijken mij ook geweldig", fantaseert ze.
Sofie zit op dit moment te denken aan een eigen bedrijf in Canada waar ze vleesvee op een verantwoordelijke manier wil onderhouden. "Normaal mest je ze vet tot dat ze dood gaan. Ik wil ze juist zo oud mogelijk laten worden." Maar melkvee houden, dat sluit ze ook niet uit. Tess weet op dit moment nog niet wat ze precies wil gaan doen. "Iets in het boerenleven, in ieder geval." Melkveehouderij is voor hen allemaal een optie.
Alle drie willen ze uiteindelijk een eigen boerderij hebben. Maar het familiebedrijf? De zussen zijn daar niet bepaald om aan het vechten. Het blijft even stil wanneer er gevraagd wordt wie dat gaat overnemen. Er is meer toekomstperspectief in het buitenland, is de uiteindelijke conclusie. "Er is meer ruimte, en boeren zijn beter beschermd", zegt Sofie. Bovendien boeren hun ouders nog heel wat jaren door. Kostbare tijd waarin ze zelf carrière kunnen maken. "Maar wie weet, het heeft toch een speciaal plekje in ons hart."
De zussen hebben haast meer ervaring in het buitenland dan hier in Nederland. Zo heeft Tess acht maanden aan de andere kant van de wereld gezeten op een grote melkveehouderij in Australië, maar ook een poos in Zwitserland op een klein boerenbedrijf. "Het was heel verschillend, maar allebei heel leerzaam."
Sofie liep stage in IJsland, werkte met haar vriend in Duitsland en verhuist volgende maand samen met hem naar Canada om daar aan de slag te gaan: "Hopelijk kunnen we in de toekomst daar ons eigen bedrijf starten. Je hoort van geëmigreerde boeren dat het vak daar uitoefenen een stuk spoeler gaat." Moeder Marsia voegt wel even toe dat je een hele zak geld nodig hebt om daar een eigen bedrijf te beginnen. "Er is daar een bepaalde hoeveelheid melk nodig, en dat is het. In Nederland doen we aan export, in Canada niet." Sofie knikt mee. "Het voordeel is dat er niet om de haverklap een nieuwe mestregel komt zoals hier", voegt de boerin toe "Het is een weloverwogen keuze geweest om te emigreren."
Marije moet als student nog beginnen aan haar buitenlandse carrière als boerin. Dit voorjaar gaat ze stage lopen in het land waar haar zus gaat wonen, Canada. "Ik heb er erg veel zin in", zegt Marije.
Het onderwerp viel al even eerder, mestregels. Een grote ergernis van boeren in het gebied. "Er vliegen wel om de haverklap vliegtuigen boven ons, maar wij voelen de gevolgen veel heftiger. Dat is krom." De problematiek rondom de stikstofcrisis raakt de jonge boerinnen verder niet heel erg. "Misschien omdat het nog niet heel dichtbij komt", oppert Sofie. "Je hoort dat in Brabant er boerenbedrijven worden uitgekocht. Hier gebeurt dat weinig."
Wel zijn ze het duidelijk niet eens met de nieuwe mestregels. Een andere reden waarom ze er niet erg mee bezig zijn, is reizen. Ze waren regelmatig in het buitenland waardoor alle verontwaardiging vanuit boeren een beetje langs hen heen ging. "We hebben er nu niet veel mee te maken. Het is eerder een zorg van onze vader." Hij knikt mee terwijl hij aan het rommelen is in de keuken.
Als er nog een groot boerenprotest komt, is de familie Verkleij dan ook van de partij? Moeders begint: "In het begin waren we nog wel strijdlustig", maar ze wordt onderbroken door haar dochter Marije die meteen zegt: "Ik ga gewoon op die trekker hoor, hoppa!" De jongste zus wil zich duidelijk inzetten. "Wij denk ik ook wel, mocht er weer een grote gebeurtenis zijn."
"Aan sommige keukentafels gaat het er elke week over. Alsof ze depressief zijn. Maar hier niet hoor", verzekert Sofie. "Wij gaan door." Tess voegt toe: "Wij zijn trots op ons beroep." Sofie ging vier jaar geleden al eerder naar het grote boerenprotest op het Malieveld. Ze had nog maar net haar trekkerrijbewijs en ging toen al naar Den Haag.
Hoe opmerkelijk is het nou precies dat drie dochters allemaal dezelfde sector in willen? Bart Kraaijvanger is werkzaam bij de Boeren Academie en vertelt dat het best uitzonderlijk is dat de dochters alle drie als boerin aan de slag gaan: "Tegenwoordig is het al een uitdaging om een opvolger te vinden, laat staan drie die eventueel willen", zegt hij.
Alfons Beldman, expert Melkveehouderij en senior onderzoeker op WUR voegt toe dat het niet de meest eenvoudige tijd is om melkveehouderij te runnen. De komende tien jaar zal het aantal melkveebedrijven in Nederland met 33 procent afnemen, schreef hij in 2020. Van 16.000 in 2018 tot ongeveer 10.600 in 2030. "Je ziet wel dat de jongeren die ervoor kiezen om de melkveehouderij in te gaan, ook echt gemotiveerd zijn. Het is ook wel een uitdaging, nu onder andere stikstof zo'n dilemma is binnen de politiek."
Tess, Sofie en Marije zijn er in ieder geval zeker van dat ze het boeren leven willen: "Ik kan mij niet anders voorstellen dan dat we omringd zijn door dieren."
Source: Nu.nl economisch