Go Ahead Eagles verbeeldt de liefde van en voor het voetbal op ondubbelzinnige wijze. Ach, wat is het een feest om als verslaggever naar Go Ahead te mogen, in Deventer. Zeker zo meteen na de winterstop, als het verlangen naar een fijne voetbalmiddag de zintuigen prikkelt.
Eerst de auto parkeren, ergens op een haveloos terrein, een kleine kilometer van de Adelaarshorst. Een stuk wandelen naar het stadion, om op te gaan in de stroom supporters vol verwachting, op weg naar dat oude stadion aan de Vetkampstraat dat vooral klassiek is, met hier en daar een vleugje moderniteit.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Trekkend langs oude panden, langs rood-gele vlaggen aan de gevels, in straten met kleine woningen. Je haalt een gezin achter een kinderwagen met een baby in, terug van de bakker, met een zak kadetjes op het dekentje. Veel plezier bij het voetbal, wensen ze je toe. Gaat dat zien, het is een feest. Zeker voor wie even genoeg heeft van de verwording van het voetbal, van wedstrijden om de Spaanse Super Cup in Riyad, Saoedi-Arabië, en al die andere gekkigheid. Meestal heeft het te maken met geld. Hier zie je hoe gewoon voetbal nog kan zijn, zelfs bij de profs. Ja, ook in Deventer is voetbal modern zakendoen, maar met inachtneming van klassieke waarden.
Hier speelt een met bescheiden middelen bij elkaar gekocht elftal dat het eens grote Ajax partij biedt. Een ploeg die durft te spelen voor de winst en niet bang is om te verliezen. Alles is mooi: de glimmende verwachting op duizenden gezichten, van mannen en vrouwen op hun rode en gele stoelen. De flinterdunne slierten regen, afstekend tegen het schijnsel van de lichtmasten in die sowieso prachtige stad, een parel aan de IJssel. Muziek klinkt op normaal volume, met oude en nieuwe clubliederen. De adelaar landt geconcentreerd op de arm van zijn baas.
Als Go Ahead een kans krijgt, staan de mensen als één op. Bij een misser leggen ze hun handen op het hoofd, bij een doelpunt vallen ze elkaar in de armen. Natuurlijk zijn al die supporters na afloop teleurgesteld en zelfs een beetje boos, omdat ze zich benadeeld voelen door scheidsrechter Pol van Boekel. Op de tribune hoor je ze zeggen dat het niet nodig was geweest, verliezen van Ajax. We leven in tijden dat bijna niemand hoeft te verliezen van Ajax.
De spelers van Go Ahead lopen een ereronde. Supporters die niet alleen zijn gekomen om hun favorieten te zien winnen, zijn van de tribunes afgedaald naar de zijlijn. Ze zijn dankbaar voor het spektakel. Ze zijn vermaakt en hebben een mooie middag beleefd. Hier is het toch om te doen allemaal?
Voor de hoofdtribune zoeken de voetballers met hun dampende lijven naar hun geliefden, om ze even te omhelzen. Het is een mooi beeld, dat je meestal ziet bij de amateurs. Het is net of het weer vroeger is. Toen was lang niet alles beter, maar sommige dingen wel. Dank Go Ahead, voor de mooie middag. Blijf vooral zoals je bent, in heel je grootsheid.
Source: Volkskrant columns