De opvallendste schaatsuitslag van vorige week kwam al twee dagen voor de start van de EK afstanden in Heerenveen. Bij een wereldbekerkwalificatietoernooi op de razendsnelle baan van Salt Lake City reed het Amerikaanse wonderkind Jordan Stolz voor het eerst een 10 kilometer.
Zijn tijd van 13.17,53 zal de beste stayers ter wereld niet direct angst inboezemen. Maar de nog altijd pas negentienjarige Stolz bewees wel andermaal dat hij een bijzonder talent is. Het is namelijk niet normaal dat de wereldkampioen op de 500 meter ook op de langste afstand een zeer acceptabele prestatie kan neerzetten.
"Ik heb de races van Stolz in Salt Lake niet gekeken, maar ik hoorde wel wat tijden langskomen", zei Patrick Roest zaterdag na zijn Europese titel op de 5 kilometer. "Een jongen die een 34'er kan rijden op de 500 meter en 13.17 op de 10 kilometer? Dat is natuurlijk heel sterk."
Stolz ontbrak als Amerikaan vanzelfsprekend bij de Europese kampioenschappen. Hetzelfde gold voor de Japanners Tatsuya Shinhama, Wataru Morishige, Masaya Yamada en Miho Takagi, de Amerikanen Erin Jackson en Kimi Goetz, de Zuid-Koreaanse Kim Min-sun, de Chinees Gao Tingyu en de Canadees Laurent Dubreuil.
Zonder deze wereldtoppers - die dit seizoen allemaal minimaal één wereldbekerzege boekten - waren de EK afstanden onvermijdelijk een toernooi met een gedevalueerd deelnemersveld. En dus een toernooi met een stortvloed aan Nederlands goud. "Deze EK voelde ongeveer hetzelfde als een NK", vertelde Jutta Leerdam zondag na haar titel op de 1.000 meter. "Het is fijn dat ik gewonnen heb, maar ik rijd toch liever echt met het mes op de keel. Zoals bij een WK."
De Europese afstandskampioenschappen bestaan pas sinds 2018. Een van de belangrijkste doelen van de internationale bond ISU was toen om kleinere schaatslanden meer kans te geven om mee te doen aan titeltoernooien.
Dat lukt ten dele. Maar voor de toppers zijn de EK afstanden ook na vier edities meestal niet meer dan een tussendoortje op weg naar de wereldkampioenschappen. "Natuurlijk is een titel een titel", zei drievoudig winnares Marijke Groenewoud. "Alleen is het wel 'maar' een EK."
Ploeggenoot Irene Schouten was vrijdag dan ook niet heel erg teleurgesteld na haar zilveren medaille op de 3 kilometer. "Vanzelfsprekend was ik liever eerste geworden", zei de drievoudig olympisch kampioen. "Maar uiteindelijk werk ik vooral toe naar de WK afstanden (15-18 februari in Calgary, red.). Dat toernooi is veel belangrijker."
"Ik moet eerlijk zeggen: ik wilde graag hard rijden omdat dit toernooi in een vol Thialf wordt gehouden. Was deze wedstrijd op een lege baan in Polen, dan had ik misschien wel gedacht: waarom wordt de EK nog gehouden?" Glimlachend: "Maar dat is misschien een beetje Nederlands, dat klagen."
Daan schrijft sinds 2014 over schaatsen voor NU.nl. Lees hier meer van zijn verhalen.
Over de Nederlandse medailleoogst kan zeker niet geklaagd worden. Bij de vrouwen gingen alle zeven titels naar een schaatsster in het oranje. Bij de mannen was er drie keer goud. Ook het aantal zilveren (7) en bronzen plakken (5) kon niet geëvenaard worden door een ander land.
Het zijn fraaie cijfers, maar ze kunnen volgende maand in Calgary zomaar heel weinig waard zijn. Op de hooglandbaan in de Canadese universiteitsstad zijn Stolz, Takagi en al die andere toppers van buiten Europa er wel bij. En dan zal pas écht blijken of Nederland twee jaar voor de Olympische Spelen van Milaan nog steeds een grote voorsprong heeft op de concurrentie.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl sport