Zie Thialf ook als het centrum van nationale trots, als tempel van oranje overmacht, als sprookjeskasteel van chauvinisme. Zo’n lang weekend schaatsen in Heerenveen mondt gegarandeerd uit in een polonaise van ongebreidelde blijheid en een krans vol zeges.
Hier is de wereld nog ouderwets en wit en overzichtelijk. Het is de biotoop van Jenning de Boo, Jutta Leerdam en Irene Schouten. ‘En dit is het weekeinde van Marijke’, concludeert een commentator. Zij, Marijke Groenewoud, is de koningin van de Europese kampioenschappen afstanden, met drie keer goud.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Als een keer geen Nederlander wint, is dat goed voor de sport, luidt de conclusie van het leger aan analytici en commentatoren. Al is het in aanleg vooral jammer, als onderbreking van de golf van chauvinisme. ‘Gelukkig’ schaatst de Pool Michalski 0,01 langzamer dan Stefan Westenbroek, blijkt bij de finish, maar als later Jenning de Boo, de Est Liiv en de Pool Kania het podium bezetten, is dat nadeel opeens een voordeel geworden. ‘Ja, het is een serieus EK.’
Dat zeggen ze vaker, alsof ze ook zichzelf willen overtuigen. Dit is een serieus internationaal evenement. Tot welke proporties de NOS het schaatsen heeft opgepompt in Nederland, is op zich een knappe prestatie. Alles stoïcijns uitzenden op tv, derhalve interessant voor sponsors zijn, waardoor de top goed kan trainen en grosso modo de top blijft. Het is een uitgekookte tactiek die over het algemeen werkt, ook in de huiskamer, met zijn behoefte aan sport in de donkere stilte van januari.
En het zij gezegd: al die schaatsende toppers zijn ook gewoon prachtig om te zien, in dat decor van volle tribunes. Mocht de sfeer thuis voor de buis niet opvallen, dan brengen sporters en commentatoren de euforie telkens in herinnering. ‘Het dak gaat eraf. Iedereen gaat los.’ Het betreft hier ook show, met André Rieu-achtige muziek. Na weer een zege van Jutta Leerdam klinkt Girl on Fire van Alicia Keys. ‘Iedereen wil straks met Jutta Leerdam op de foto’, weet de commentator dan al.
Het is een evenement, al klinkt af en toe de waarschuwing voor de WK afstanden over een maand in Calgary, want dan doen Japanners en Canadezen mee, en al die anderen, en dan kan het behoorlijk tegenvallen met de medailleoogst van Nederland. Maar dat is gelukkig van later zorg. ‘In principe winnen we’, weet Irene Schouten voor de ploegachtervolging, waarna drie vrouwen in heerlijke cadans fluitend naar de zege zwieren. ‘Je moet het wel doen’, concludeert Marijke Groenewoud na afloop.
Na de flitsende 500 meter van tiener De Boo is alles al duidelijk, al zijn er dan nog twee ritten te rijden. ‘De Boo heeft de buit al bijna binnen’. Leerdam weet dat ze bijna zeker kampioen is als ze haar tegenstander in dezelfde rit verslaat. Dat is Antoinette Rijpma-De Jong. Mede daarom beklijft in dat hele circus van oranje succes de vreugdesprong van de Noor Peder Kongshaug, die op het koningsnummer, de 1.500 meter, de nationale iconen Kjeld Nuis en Patrick Roest voorblijft.
Een jonge Noor, als levende bewijs dat het hier Europese kampioenschappen betreft.
Source: Volkskrant columns