Stralend rijdt Leerdam zondag na haar gewonnen 1.000 meter door Thialf, met de Nederlandse vlag in haar handen. Ze knuffelt wat familieleden en zwaait naar het publiek. En dat allemaal op de klanken van Girl on Fire van Alicia Keys.
'On fire' was Leerdam ten opzichte van haar Europese concurrenten zondag inderdaad, maar zelf voelt ze zich zes weken voor de WK in Calgary bepaald niet zo. De Westlandse zag vooral een verre van perfecte 1.000 meter. Door de enkelblessure, die haar al zo lang belemmert.
"Ik weet ook wel dat het niet perfect hoefde vandaag. Op de 1.000 meter heb ik nog wel tijd om het te corrigeren. En als ik normaal doe, dan win ik dit soort wedstrijden. Maar ik wilde gewoon een heel goede rit rijden. En dat is niet gelukt", zegt Leerdam.
Ze omschrijft haar blessure steevast als een "vaste enkel", die ervoor zorgt dat ze "heel instabiel" is. "De ene dag zit de enkel vast en de ene andere dag niet, maar telkens moet ik er wel mijn timing op afstellen. Mijn hele timing gaat eraan", zegt ze.
Pijn doet het niet, maar belemmerend is het wel, vertelt coach Jac Orie. "Je kunt het vergelijken met een nek die vastzit. Dat doet geen pijn, maar het geeft een raar gevoel. Jutta had er eerder last van, maar dit seizoen bij wijze van spreken 35 keer. Het belemmert haar enorm."
En die belemmering heeft juist bij schaatsen veel invloed, vertelt Leerdam. "Deze sport is voor deze blessure misschien wel de rotste. Ik kan mijn kracht nu niet goed laten zien. Ik rijd op 80 procent."
Problematisch, zeker omdat onduidelijk is waar de blessure van Leerdam vandaan komt. Talloze fysio's namen haar de voorbije maanden onder de loep, maar vonden het antwoord niet. Rust hielp ook niet en extra intensief trainen was ook niet de oplossing.
Al lijkt nu misschien tóch een doorbraak aanstaande, zo vertelt Orie. "We gaan kijken naar het schoeisel van Jutta, de schoenen waar ze de hele dag op loopt. Wij vermoeden dat het daar in zit. Laten we het hopen, zodat we het kunnen verhelpen."
"We hebben nu ook telkens het idee dat het opgelost is, maar dan komt het tóch weer terug. Weet je hoe frustrerend dat voor haar is? Zij doet haar werk met haar enkel, dus het is gewoon heel vervelend. Topsporters willen natuurlijk dat alles perfect is."
Maar juist die imperfectie wil Leerdam de komende tijd omarmen, zo vertelt ze. Iets anders zit er misschien ook niet op, omdat de oplossing - naast mogelijk het veranderen van haar schoeisel - voorlopig niet voorhanden is.
"Dus moet ik de rest maar perfect gaan doen", legt Leerdam uit. "Ik heb met Jac al een plan van aanpak gemaakt en ik geloof er wel in dat dat gaat werken. Ik moet gewoon in rap tempo bij gaan leren over hoe ik het beste met deze blessure om kan gaan."
Tijd daarvoor heeft Leerdam amper. Over ruim een maand beginnen in Calgary de WK afstanden (15 tot 18 februari). Daar wacht Leerdam een rechtstreeks duel om de wereldtitel op de 1.000 meter met misschien wel de beste schaatsster ter wereld: Miho Takagi.
Dat Leerdam de Japanse topschaatsster klopt zonder op de toppen van haar kunnen te zijn, lijkt een utopie. "Maar het zou kunnen dat de enkel opeens tóch los is, als ik aan het pieken ben. Dat hij in grote wedstrijden opeens stabiel is", zegt Leerdam hoopvol.
"Op de een of andere manier heb ik er wel vertrouwen in het goedkomt. Ik weet dat ik zóveel sterker ben dan ik nu laat zien. Dus als ik straks een manier heb gevonden om er perfect mee om te gaan, kan het zomaar weer gaan lopen."
Source: Nu.nl sport