Het is bij voorbaat best een moeilijk jaar, 2024, ook in de sport. De records ‘elkaar de maat nemen’ staan zo ongelooflijk scherp, daar valt zonder het gebruik van verboden stimulerende middelen bijna niets meer aan te doen.
Elkaar de maat nemen is uitgegroeid tot nationale bezigheid, met wijde vertakkingen naar de sportwereld. Maurice Steijn, de slechtst presterende trainer aller tijden van Ajax, liep vlak voor de jaarwisseling gezellig leeg in De Telegraaf. Hij had zijn lijstje met gewilde spelers opgesteld, maar die dekselse directeur voetbalzaken Sven Mislintat luisterde niet en shopte doodleuk in zijn eigen winkel. Hoe kon hij dan presteren?
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Nog afgezien van het feit of die namen van Steijn reële transfers waren: het is gedurfd om zoveel babbels te hebben, als je met vijf punten laatste staat met Ajax, achter clubs als Excelsior, Fortuna en RKC. Dat twee volwassen mannen aan de top van de grootste club in Nederland weigeren fatsoenlijk samen te werken en daarmee de weg plaveien voor hun roemloze aftocht; het is bijzonder. Maar goed, hier wordt het oppassen voor de columnist, want dit begint al te lijken op een ander de maat nemen.
Elders, in de echte modder, spuugde sportman van het jaar Mathieu van der Poel naar een stel toeschouwers, in zo’n kermiskoers waar de pils onder het publiek rijkelijk vloeit en het altijd gaat tussen Nederlanders en Belgen. De koning was even klaar met boegeroep van het voetvolk. Later verkondigde een getuige dat er ook met pis was gegooid naar Van der Poel, om aan te geven hoe beschamend het niveau in de samenleving hier en daar is. Het is nochtans fascinerend om ook de driftbuien van Van der Poel te volgen, of het nu gaat om meisjes die hem uit de slaap houden in de nacht voor een WK of om toeschouwers. Hij houdt blijkbaar van eigen rechter spelen. Best lastig trouwens, om een ander niet de maat te nemen.
De sport heeft gelukkig altijd onbeschreven nieuwelingen zoals Jenning de Boo, die de schaatstop verraste op de sprints bij de NK afstanden. Mooi om te zien, zijn techniek, kracht en spontaniteit, plus de bewondering van de oude kampioen Kjeld Nuis. De Boo was oprecht verbaasd dat hij de snelste ronde ooit op zeeniveau had geschaatst. Hij heeft zijn eigen maat nog niet gevonden, laat staan dat anderen hem de maat kunnen nemen.
De Boo past perfect bij een nieuwe start, in een nieuw jaar. We torsen de last van het verleden en hoe zwaar die soms ook weegt, sport leent zich voor frisheid en nieuwe kansen. Het was ook meteen raak, bij wedstrijden op Nieuwjaarsdag om de Grote Prijs Sven Nys in Baal, met hoofdrollen voor Fem van Empel en Mathieu van der Poel. Fietsen, glijden, fiets op de rug. Trap op, helling af.
Hemelse modder, als metafoor voor het leven: we ploeteren voort met zijn allen. Soms gaat het even makkelijk, dan weer is het lastig. Als de resultaten van maandag typerend zijn voor 2024, wacht ons een mooi sportjaar. Geniet ervan. En wees een beetje mild.
Source: Volkskrant columns