Het heeft altijd iets vervreemdends om een buitenlandse journalist in je eigen stad rond te zien lopen. Terwijl Nigella Lawson in Amsterdam Christmas – nu op de BBC – aankomt op haar woonboot, ben je als Amsterdamse kijker vooral bezig met de precieze locatie – is dat nou de Magere Brug? Of die bij Amstelveld? Alsof je het controleverlies van andermans perspectief met je eigen topografische kennis moet compenseren.
Ondertussen kun je je beter laten meevoeren door Lawsons perspectief, dat alles wat wij Nederlanders doorgaans voor lief nemen meer glans geeft: een bitterbal is plotseling chic als Lawson ze ‘crispy crunchy deepfried croquettes’ noemt. Hetzelfde geldt voor hagelslag – ‘dutch chocolate sprinkles’ – en oliebollen: ‘dutch doughnuts’.
Natuurlijk wordt jouw eigen stad nooit recht gedaan door een internationale productie – geen enkele woonplaats bestaat uit een sequentie van bezienswaardigheden en musea, of zoals in het geval van Lawsons Amsterdam uit een dropwinkel, een kaaswinkel en de bar van Hotel De L’Europe. Het idee dat Nederland tijdens de feestdagen, zoals Lawson het verwoordt, ‘baadt in de peperkoek’ slaat natuurlijk nergens op. Toch vergeef je Lawson dit soort ongeïnformeerde uitspraken, als je haar vervolgens een ‘lazy, luscious, layering’ taart ziet maken van gemberkoek en advocaatmascarpone. Een ordinaire hoop cake en room, die je doet verlangen naar het culinaire tijdperk pre-Instagram, toen eten nog vooral lekker moest zijn, en niet ofwel fotogeniek, ofwel zo caloriearm mogelijk.
Lawson was een logisch icoon voor dat tijdperk: eind jaren negentig en begin jaren nul; een periode van hoogconjunctuur en funconsumentisme, voor de opkomst van de moedermaffia en allerlei gezondheidscultussen. Als dochter van een erfgenaam en een Thatcher-minister was alles in het leven van Lawson decadent: haar gerechten baadden standaard in boter of bourgogne. Ze deed boodschappen met de taxi en verzekerde de werkende moeders die haar boeken lazen dat het helemaal oké was om je kind te laten trakteren met halfbakken cupcakes. En dat je zo’n dure kerstham ook prima in een liter cola kon marineren – scheelt weer een hoop gedoe.
Lawson maakte er tegelijk geen geheim van dat ze veel dronk, dat ze haar katers wegwerkte met vet voedsel en geregeld ’s nachts de hele ijskast leegat – nu zouden we zoiets triggering noemen, destijds vonden we het lekker gek. Dat Lawsons eten bij veel millennials een gevoel opwekt van ‘zoals je moeder vroeger maakte’ komt vermoedelijk doordat veel van onze moeders daadwerkelijk dat eten maakten. Alleen al van de Nederlandse vertaling van Nigella Express (2007) werden meer dan 63 duizend exemplaren verkocht.
Op het einde van de eerste aflevering van de Amsterdam-special gooit Lawson kippenvel in de airfryer: ‘chicken crackling’, kondigt ze aan, met een blik die het midden houdt tussen geil en krankzinnig. Ik vroeg me af of Lawson inmiddels niet passé is, toen ik de aankondiging van deze serie zag, of haar tijdperk van overdadig comfortfood niet definitief voorbij is. Maar met Lawson is het vermoedelijk net als met Uggs: als de wereld maar hard genoeg doordraait, verlangen we vroeg of laat terug naar bekend en comfortabel.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden