Moeten we onze columnisten vragen om niet allemáál hun verontwaardiging en ongenoegen over de verkiezingsoverwinning van de PVV te uiten, luidde eind november de vraag ter redactie. Eerdere overwinningen van populistische partijen zoals FvD en BBB leidden tot een eindeloze reeks verbijsterde columns. Moesten we dat dit keer niet zien te voorkomen?
Nee, besloten we. We laten onze columnisten zoveel mogelijk vrij, zodat ze zonder last of ruggespraak tot hun onderwerpskeuze en oordeel kunnen komen. De PVV-overwinning was zo historisch, dat je niet van columnisten kunt vragen ergens anders over te schrijven. Zo’n ingrijpende gebeurtenis moet je misschien juist in veel verschillende toonaarden beschrijven.
Er zijn lezers die zich beginnen te ergeren aan de vrijwel unanieme afkeer van de PVV-winst. Een van hen schreef: ‘Het is sinds de verkiezingen en de grote politieke verschuivingen die deze hebben teweeggebracht, dat er dagelijks, bij het openen van de Volkskrant een penetrante lucht opstijgt: een mix van gif, frustratie en angstzweet. En dat is natuurlijk niet smakelijk.’
Deze lezer heeft ook nog een advies. ‘Hou hiermee op, zet je constructieve modus aan en richt je aan het begin van een nieuw jaar op zaken als samenwerking, raakvlakken, positivisme en aanverwante entiteiten.’
Bij de selectie van columnisten kijken we niet naar politieke voorkeur. De kracht van de argumentatie en de schrijfstijl zijn de belangrijkste criteria. Verder vinden we het belangrijk dat columnisten oprecht maatschappelijk betrokken zijn, cynisme vinden we minder interessant. Tot slot proberen we zoveel mogelijk ervaringsdeskundigen in de krant te krijgen (huisartsen, verpleegkundigen, rechters en onderwijzers) en zoveel mogelijk expertisegebieden.
Vroeger had de Volkskrant standaard een huissocioloog in de gelederen. Kees Schuyt vervulde die rol jarenlang met verve. De laatste jaren ontbrak de sociologie steeds vaker, ook in onze verslaggeving, wat waarschijnlijk samenhing met het – sinds de jaren negentig – afnemende geloof in de maakbaarheid van de samenleving. Nu groepen Nederlanders steeds meer tegenover elkaar komen te staan, vinden we het een goed moment om de sociologenblik terug te halen. Mark van Ostaijen, werkzaam aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit en al eerder gastcolumnist, zal die verantwoordelijkheid op zich nemen.
Ook bij hem zijn het perspectief en de analyse belangrijker dan de uiteindelijke mening. Een lezer stuurde mij een citaat van Søren Kierkegaard. ‘Mensen eisen vrijheid van meningsuiting als compensatie voor de vrijheid van denken waar ze zelden gebruik van maken.’ Hij doet een oproep om minder ‘te vinden’ en meer na te denken. Daar kan ik me zeer in vinden.
Source: Volkskrant columns