Ook tot zijn eigen verbazing keert De Bakker op 35-jarige leeftijd terug in het Nederlandse tennisteam voor de United Cup, het eerste gemengde landentoernooi in het Australische Sydney en Perth dat de Hopman Cup voor mixed doubles vervangt.
De Bakker beschouwt zichzelf in de duels met Noorwegen (zaterdag) en Kroatië (dinsdag) als sparringpartner voor kopman Tallon Griekspoor, kopvrouw Arantxa Rus en de dubbelspelers Wesley Koolhof en Demi Schuurs. "Ze konden niemand anders vinden, ik reik de flessen water en de handdoeken aan", zegt hij, lachend. De nummer 689 van de wereldranglijst kent zijn plaats.
De United Cup is voor topspelers als Novak Djokovic, die het Servische team aanvoert, een goede warming-up voor de Australian Open. Griekspoor neemt namens Nederland de singles voor zijn rekening, de nummer twee bij de mannen komt in principe niet aan spelen toe. En dus kwam Griekspoor na meerdere afmeldingen uit bij De Bakker. "Voor mij is het leuk om met die gasten te trainen."
Wat bezielt De Bakker om het nog een keer te proberen? Zijn beste tijd ligt een eeuwigheid achter hem. In 2006 won De Bakker op zeventienjarige leeftijd het jeugdtoernooi van Wimbledon. In 2010 beleefde hij zijn doorbraak met een plek in de derde rondes op de Grand Slams Roland Garros, Wimbledon én US Open.
De Bakker behaalde dat jaar ook zijn hoogste ranking (40e), maar die weelde kon hij niet aan. "Ik dacht het te hebben gemaakt en verdiende veel te veel geld. En ik gaf het dus ook net zo gemakkelijk weer uit."
In 2016 vertelde De Bakker aan de Volkskrant dat hij "tienduizenden euro's" had vergokt in het casino. "Het heeft me twee jaar veel geld gekost, maar ik had het ook. Ik besefte simpelweg de waarde niet van al dat geld. En hoe stom het was."
Bovendien worstelde hij met een alcoholprobleem. "Als ik iets met volle overgave doe, ben ik niet te stoppen. Dan ga ik los, dat is het gevaar bij mij. Het was puur afreageren. Ik kon mijn drankgebruik nog aardig camoufleren. Ik won een Challenger in Alkmaar, terwijl ik na elke partij tot 5, 6 uur 's ochtends doorzakte."
Een moeilijke jeugd heeft hem opgebroken, aldus De Bakker. Hij vertelde eerder over de breuk tussen zijn ouders. Na de vechtscheiding verliet De Bakker als jochie van vijftien jaar het ouderlijk huis. Huib Troost, directeur van zijn club Amstelpark, ontfermde zich als een tennisvader over het dolende kind.
"Ik zal Huib eeuwig dankbaar blijven, maar hij had niet de harde hand die ik nodig had", zegt De Bakker in gesprek met NU.nl. "Ik had meerdere mensen om me heen die me veel liefde gaven, zoals mijn moeder. Maar met haar gouden hart kon ze me niet echt aanpakken. Ik miste iemand die tegen me zei: wat je nu doet kan niet. Ik heb te weinig normen en waarden meegekregen."
Vandaar die mateloosheid in alles wat je deed? Gokken, drinken?
"Het kwam daaruit voort. Ik was 21, 22 jaar en kon financieel doen wat ik wilde. Ik was het mannetje, maar ook weer niet. Ik kon mijn gedrag niet veranderen, daarvoor was het al te laat."
In 2018 won De Bakker nog een Challenger, in de eerste divisie van het tenniscircuit. Na twee knieoperaties en een hernia raakte hij totaal uit beeld. "Ik was alleen maar aan het revalideren en 25 kilo zwaarder geworden. Ik deed er ook niks meer aan. Ik kon mijn knie niet buigen, moest opnieuw onder het mes. Driekwart jaar later kwam er een hernia overheen, waarschijnlijk een gevolg van overcompensatie door die knie. En door de coronapandemie kon ik toch al niks."
Langzaam kwam het plezier terug. In december 2022 liet De Bakker plotseling zijn gezicht zien bij het NK in Amstelveen, waar hij de veertienjarige Thijs Bogaard versloeg en dubbelde met het toptalent. "Toen speelde ik nog op één been", vertelt De Bakker. "Na de Duitse competitie dit voorjaar dacht ik voor het eerst serieus aan een echte rentree."
Met een beschermde ranking van 500 vanwege zijn jarenlange blessureleed won De Bakker dit jaar zelfs twee kleine proftoernooien. "Ik weet niet wat realistisch is. Ik denk dat ik het topniveau nog steeds kan aantikken. Maar of ik het fysiek aankan? Week in, week uit? Dat is afwachten. Idealiter kom ik een divisie hoger in de Challengers, kan ik weer kwalificaties spelen voor de Grand Slam-toernooien. Dat is het streven."
Maar wat is je werkelijke doel?
"Ik wil mijn carrière kunnen beëindigen op mijn voorwaarden. Ik heb de laatste jaren dat ik speelde nul plezier gehad. Ik kreeg het gevoel dat ik het niet voor mezelf deed. Ik ben de weg kwijtgeraakt, zo simpel is het."
Het stopte niet na je openhartige interview in 2016?
"Het ging non-stop door, ik heb dingen nooit verwerkt. De dood van mijn vader in 2011 deed me aanvankelijk niets, die klap kwam pas later. Het is één lange struggle geweest. Voor mijn eerste knieoperatie in 2019 kreeg ik paniekaanvallen. Ik moest geregeld overgeven. Het lichaam zei: het is genoeg geweest. Toen kwam het er allemaal uit."
"Ik moet blijkbaar eerst de bodem raken voor het besef komt dat er iets moet veranderen. Het is ook mijn kracht dat ik diep kan gaan, hier zat het me in de weg. In feite waren die operaties ook een zegen. Ik kon eindelijk aan mezelf werken, met de hulp van een psycholoog."
Wat was er allemaal blijven liggen?
"Ik had zoveel vragen, over mijn jeugd en mijn carrière. Ik moest mijn keuzes in het verleden leren begrijpen, accepteren wie ik ben. Ik ben niet altijd de hardste werker geweest, maar ik wil altijd strijden. Ik ben mezelf te vaak voorbij gelopen. Na die therapie had ik het idee dat er 30 kilo van mijn schouders was gevallen."
Hoe heeft die psycholoog geholpen om jezelf te hervinden?
"Het was een lang traject, van bijna anderhalf jaar. We voerden vele gesprekken. Ik kreeg andere inzichten over mezelf. Het was ook pijnlijk en confronterend, je ziet oude beelden van jezelf voorbijkomen. Ik had zoveel puzzelstukjes in mijn hoofd. Maar ik kon de puzzel niet leggen."
"Ik moet snappen waarom ik dingen heb gedaan, dan kan ik het pas een plek geven. En ik begreep mezelf niet. Ik kon de ene dag supergemotiveerd zijn en de volgende dag helemaal klaar zijn met tennis. Die mentale switches snapte ik niet, daar had ik zoveel moeite mee. Nu weet ik waar het vandaan komt. Ik ben hoogsensitief. Als mijn tank leeg is, kan ik niks meer van mezelf vragen."
Het was ook een rouwproces?
"Ik heb veel moeite gehad met de wetenschap dat ik alles uit mijn handen heb laten vallen. Ik was de nummer 40 van de wereld, kwam steeds dichter bij de wereldtop. Tennissen kan ik prima, maar er komen zoveel dingen bij kijken om een echte prof te zijn. En daarin was ik onvoldoende ontwikkeld."
"Ik bleef altijd maar terugkijken: als ik dit had gedaan, of dat, was het dan anders gelopen? Ik wist dat ik het fundament miste, het was onvermijdelijk dat het fout zou gaan."
Zo volwassen je als tennisser op jonge leeftijd al was, zo onvolwassen was je als mens? Je voormalige coach John van Lottum zei ooit dat je nog net je eigen kont kon afvegen.
"Ja, dat ging steeds meer wringen. Ik moest er een weg in leren vinden." En glimlachend: "Je weet dat ik vroeger nooit groenten at, nu kook ik zelf mijn groenten. Ik heb momenteel ook geen vriendin, ik moest alleen zijn om tijd voor mezelf te nemen." Weer glimlachend: "Ik ben behoorlijk saai geworden, in de kroeg zie je me zelden of nooit meer."
In die zin is tennis nu het sluitstuk van je therapie en de zoektocht naar jezelf?
"100 procent. Het boeit me niet wat mensen ervan vinden dat ik op mijn 35e nog bereid ben om ergens op een achterafbaantje te tennissen. Ik speel niet meer voor een ander, maar puur voor mijn plezier. Uiteindelijk heb ik vrede met hoe het is gegaan. Als ik morgen stop of over een jaar, die carrière boeit me niet meer. Ik ben blij met wat het tennis me heeft gegeven."
"Door de therapie heb ik veel geleerd over de donkere periode die achter me ligt. En dat is me meer waard dan extra mooie jaren in het tennis. Ik herken nu de signalen als het even verkeerd gaat. Hier kan ik de rest van mijn leven verder mee."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl sport