CNN aan de lijn. How is Jurassic Kast doing?
Grappig, hoe nieuws over een eenvoudige reuzenkast zich over de aarde verspreidt.
Read my lips, zeg ik, Jurassic Kast is going to be fed up before Christmas. A gigantic ladder is in the house.
Klik. Meteen neerleggen. Ik ken de Amerikaanse journalistiek een beetje. Ik heb ooit, aan de jukriemen van Groenman, mijn ouwe chef, Charles Groenhuijsen, toen nog in New York, gebeld voor een quoteje. Maestro nam op en zei: ‘Charles – tien seconden.’
Ik dacht dat El Correspondente als een luie leeuw op de redactie lag en even z’n muil moest leegvreten, maar nee, een andere metafoor was gaande.
Charles bleek een raket, hij telde af.
’Tien.’ ‘Goeiemiddag mr. Greenhouses’–
‘Negen.’ ‘Buwalda hier, standplaats En–’ ‘Acht.’ ‘Schede, collegacorrespon–’ ‘Zeven.’ ‘Dent, al besef ik heus wel–’ ‘Zes.’ ‘Dat het nauwelijks te vergelij–’ ‘Vijf.’ ‘Ken valt met Ame–’ ‘Vier’ ‘Rika, maar wat ik vra–’
‘Drie.’ ‘Gen wil is hoe het’ ‘Twee’ ‘Gaat met Bill Clin–’ ‘Eén’ ‘Ton zijn si–’
Klik.
‘Gaar.’
Maar die ladder, die is echt hoog. ‘O, wat romantisch’, giechelde Peer Ulijn aan de telefoon, ‘een bibliotheekladder, we komen eraan’, maar hij vergiste zich, er is niets romantisch aan, voor ons geen palissanderhouten boekentrap met een knusse stang om hem aan vast te haken, het is hier Harry Potter niet. Zie jij een hobbelpaard, Peer? Nee, wij bepalen ons tot ‘draagbaar klimmateriaal’ van DeSteigerConcurrent, een hoogbouwfirmant die in de harde aluminiumhoek zit.
‘Rrr Rrr Rolsteiger,’ zag ik op de site, inderdaad vetgedrukt, om mij te werven, ‘ook ’s winters werken we hard door met ons klimmateriaal’ (eens), ‘hoog of laag’ (oneens), ‘binnen of buiten, het maakt niet uit’ (maakt wel uit), ‘denk hierbij aan eenpersoonssteigers door de hele Benelux, enkele ladders, reformladders, opsteekladders, schuifladders, vouwladders, telescoopladders, bordestrappen, dubbele trappen’ (huh?).
‘Misschien voor jou en Mike’, zei mijn vriendin Jet, ‘als jullie weer samen gaan lezen, kunnen jullie handje in handje, tegelijk, een boek uitkiezen.’
Negeren.
‘Magazijntrappen, vlizotrappen, liftsystemen’ (eens), ‘loopbruggen, valbeveiliging, zoals het Euroscaffold Safety Guard System, voor als u boven de 5 meter verantwoord en niet te duur aan het werk wil gaan.’
Vooral dat laatste – eens.
Voor 400 pop bestelde ik een twaalfsportsbordestrap: Jurassic Keukentrap. Dit monster én ons oude keukentrapje, beide dus, staan op dit moment voor de Chinese Schappenmuur, naast elkaar, en weet je waarop het lijkt? Op een olifant met d’r babyolifantje.
Kwam bovendien btw bij, trouwens. Onder de streep zegge 486,41 pop. Vond ik niet zo netjes van DeSteigerConcurrent. Maar, zo bleek na uren bloeddoorlopen googelen, zo werkt het in trappenland. Harde wereld is het.
Daar ging ik, eerste boeken in mijn vuist, ongezekerd, extra zuurstof vergeten, mijn vriendin Jet in het basiskamp (slecht Sherpawerk weer) – stap voor knarsende stap ons nieuwe draagbare (samen met de buurman, ja) klimmateriaal op. Helemaal bovenaan, zwetend met puilogen, merkte ik dat het, in al zijn onvolprezen hoogheid... te laag was.
Later meer.
Source: Volkskrant columns