Toen ik aan het begin van het seizoen met mijn volle verstand besloot om fan te worden van Almere City, keek ik hier naar uit. ’s Ochtends wakker worden met de eerste spanning in mijn lijf. Het weeë gevoel in mijn buik voelen opkomen. Nu het zover is, vraag ik me af of ik dit leuk vind.
‘Een degradatiekraker’, hoor ik ze bij ESPN zeggen over Almere City - Vitesse. ‘In de kelder van de eredivisie’, meldt de NOS. Omroep Flevoland: ‘Het is als een finale.’ Ja ja, nou weet ik het wel, denk ik bij mezelf. Ik ben die ochtend veel te vroeg in het stadion.
Over de auteur
Historicus Eva Vriend is geboren en getogen in Flevoland. Ze schreef Het Nieuwe Land: het verhaal van een polder die perfect moest zijn. Ze bericht elke twee weken in de Volkskrant over de verrichtingen van Almere City in de eredivisie.
Ik kijk bij de toegangspoort uit naar Wim Balk, een trouwe supporter die ik de afgelopen maanden leerde kennen. Hij valt op, omdat onder zijn rood-zwarte supporterssjaal een wit boordje schuilgaat. ‘Hé dominee’, roepen zijn medefans, maar hij is diaken bij de katholieke kerk in de regio Hilversum.
Wim Balk is altijd positief. Toen Ally thuis ruim verloor van Heracles had hij een mooie strijd gezien. Het gelijkspel tegen Ajax? Hij had zich lekker schor gezongen en grapte dat hij de volgende dag gelukkig geen viering hoefde te leiden.
Algemeen directeur John Bes vergelijkt Almere City soms met een kerk. Vroeger hield een geloofsgemeenschap de mensen bij elkaar. In de jonge provincie die Flevoland is, neemt de voetbalclub deze rol over. De kerken blijven leeg, het stadion stroomt vol. Met hoofdtrainer Alex Pastoor als zielenherder.
In deze donkere dagen voor kerst heb ik zin om deze metafoor eens even goed uit te melken. Na drie dik verloren wedstrijden, vorige week werd het 4-1 tegen AZ, zal deze ‘degradatiekraker’, als het dan per se zo moet heten, het feest van het licht inluiden. Toch?
‘Wim is ziek’, vertelt zijn vrouw Mirjam Balk-Stroom me. Ze is alleen gekomen. De diaken volgt de wedstrijd thuis voor de televisie. Gelukkig is zijn echtgenote net zo’n doorgewinterde positieveling. Voetbal geeft haar, net als haar katholieke geloof, het gevoel dat ze ergens bij hoort, vertelt ze. ‘Ik voel de saamhorigheid vanbinnen.’
Wat het ook moge zijn, ik voel de zenuwen het eerste half uur alleen maar toenemen. Het gaat best gelijk op, beide ploegen krijgen kansen. Tot de Franse buitenspeler Yoann Cathline de verlossing brengt als hij de bal diagonaal binnenschiet.
‘Ga stáán als je voor City bent’, zet de harde kern in. En ik denk aan de vele eucharistievieringen in de katholieke kerk van polderdorp Luttelgeest, en hoe ik als kind verlangde naar de geloofsbelijdenis. Dan mocht je weer even de benen strekken.
‘Dat deze wedstrijd een ommekeer mag zijn op weg naar onze doelstelling: handhaving in de eredivisie’, appt diaken Wim Balk ondertussen. En daarna: ‘Af en toe toch maar een schietgebedje.’ Met een knipoog-smiley.
Voor wat het waard is, de wedstrijd eindigt in een glorieuze 5-0-overwinning. De supporters heffen een slotlied aan, zoals ook een kerkdienst besluit met een laatste samenzang die kan voelen als een bevrijding.
‘Glohohohohohohohohoria, zij gaan degraderen’, zingen ze richting de teleurgestelde Vitesse-aanhang, op de melodie van Gloria in excelsis Deo. Erg veel kerstgedachte zit hier niet bij, maar voor Almere werkt het verbindend, en, niet onbelangrijk, het zingt heerlijk mee.
Source: Volkskrant columns