Nergens in het hele land is zo veel op de PVV gestemd als in Emmen, de plaats waar ik ben opgegroeid. Met 36,6 procent staan we ruim bovenaan. Het nieuws bracht journalisten ertoe de camera’s en kladblokken op te zadelen en de reis naar Zuidoost-Drenthe te aanvaarden, helemaal over de IJssel naar de andere kant van de Kloof, waar de afgehaakten wonen.
Er zijn niet alleen arme streken in het Noorden, ook heel rijke. We hebben zelfs een GroenLinkse cultuurstad vol internationale studenten. De verschillen in kansen tussen mensen in de regio zijn nog groter dan die tussen de regio en de stad. Sommige columnisten concluderen daardoor dat de Kloof dus niet bestaat. Maar dat is niet goed geredeneerd. De verschillen in kansen tussen mensen zijn in het ziekenhuis ook groter dan erbuiten.
Emmen is de laatste plaats. Op de ranglijst van aantrekkelijke steden eindigt Emmen elk jaar onderaan. Niet iedereen is er dol op media. Het is ook altijd hetzelfde. Het maakt niet uit waar het over gaat, journalisten maken altijd precies hetzelfde verslag. Er komen een paar onverstaanbare mensen aan het woord, liefst een man bij een kanaal met een fietsband schuin over de borst. En trekkers. Heel veel trekkers, altijd. In het echt zie je ze niet. Als je in Emmen woont en van trekkers kijken houdt, moet je de tv aandoen.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien kwamen de media deze keer met een andere houding naar Emmen. Niet langer luidden de vragen: waarom bent u zo werkloos en zo ongezond, relatief – kent u dat woord, relatief? Waarom bent u verhoudingsgewijs zo laaggeletterd en zwaar? Ligt het niet aan uw mentaliteit en uw cultuur? Voor het eerst vroegen journalisten naar wat mensen hadden gedaan, niet naar wat ze was overkomen: waarom hebt u op de PVV gestemd?
In de reportages en verslagen was iedereen verstaanbaar en kwam geen enkele trekker voorbij. Emmen werd getoond als een regionale stad, na de oorlog uit de grond gestampt voor de voormalige veenarbeiders, waar vroeger veel fabrieken waren. Er kwamen gewone mensen in beeld, veel ouderen ook, die alles hadden meegemaakt, de groei en de bloei, en die nu, kalm aan het biljart, de neergang van de laatste decennia overzagen.
Asiel werd wel genoemd als reden op de PVV te stemmen, zo dicht als Emmen bij Ter Apel ligt. Verder bleken de wensen overzichtelijk: werk, zekerheid, eindelijk eens wat vrolijke toekomstmuziek. En Geert. Vooral Geert Wilders, de persoon. Zoals die was overgekomen, had hij het vertrouwen wel gewekt.
Zonder zijn haat, en met de wapens voorlopig in de ijskast, was Wilders in de tv-debatten inderdaad vaak de enige die met zelfvertrouwen sprak, tussen de nerveuze slogans en ingestudeerde praatjes. Die zei dat dingen wel kunnen, mogelijk zijn, voor elkaar komen. Met humor ook. Hij was leuker dan de rest, een aspect dat wat over het hoofd is gezien.
Het meest trof me de verklaring van een vrouw, 51, arbeidsongeschikt, arm en immobiel, in een straat met COA-huizen en woningen waarvan de gordijnen nooit opengaan: ‘Ik wilde ook weleens op een partij stemmen die kon winnen.’
Source: Volkskrant columns