Wat zal het kolken en kraken onder de schedel van Erik ten Hag, onder die chique pet die hij soms draagt tegenwoordig, in het bizarre leven als trainer van Manchester United. Resultaten slingeren hem alle kanten op. Baf, van de ene muur naar de andere. Hij, de man van controle en gelijkmatigheid, als nauwkeurige begeleider van een proces, is totaal overgeleverd aan onvoorspelbaarheid en wisselvalligheid.
Het moet een gruwel voor hem zijn, dat meermaals en roemloos zakken door de ondergrens. Een ploeg willen bouwen en voortdurend merken dat stenen alweer verdwenen zijn als je even niet kijkt. Daar staat hij zaterdag, in de stromende regen. Stokstijf, eventjes. Zijn gezicht als een frons. Weer verloren, thuis van Bournemouth; 0-3 nota bene. Hoor het gefluit van het volk. Media slijpen de messen.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Kauwen op kauwgom verloopt bij hem ook anders dan bij de laatste echte succestrainer van de club, Alex Ferguson. Waar Ferguson grote, malende bewegingen maakte, terwijl zijn mond wijd openhing alsof hij voortdurend verbaasd was, is bij Ten Hag sprake van fijnzinnig kauwen, alsof hij één kauwgompje gelijk verdeelt over de twee helften van de wedstrijd.
En hij draagt tegenwoordig dus een pet, zo’n mooie, klassieke pet als in de serie Peaky Blinders. Lekker warm. Kalende mannen (zegt de ervaringsdeskundige) krijgen snel een koude kop. Alleen zitten er bij hem geen scheermesjes bij de klep, om tegenstanders op afstand te houden. Hij is juist kwetsbaar.
De kilheid slaat hem om het hart. Op de ene dag kunnen ze je uitroepen tot manager van de maand, vlak daarna is ontslag weer dichtbij. Ten Hag ontving eind vorige week de onderscheiding voor de beste trainer van de maand, nadat de crisis even had zitten uitpuffen op de reservebank. Het is ook een wat sneue onderscheiding voor een procesdenker, die soms bijna wanhopig zal zijn, juist vanwege het totale ontbreken van een proces. Het proces is wisselvalligheid. Geen topkwaliteit. Twijfel zelfs of spelers hem nog willen.
Vrijwel alles mislukt in zijn tweede seizoen. Geen mooi voetbal. Geen uitblinkende aankopen. Spits Anthony Martial maakt bijna nooit een doelpunt. Hij is al jaren inboedel van de club, met een vorstelijk salaris. Telkens doemen namen op van miljoenen kostende spelers die nodig zijn voor deel zoveel van de redding, terwijl andere namen van miljoenen kostende spelers weer verdwijnen in het niets.
Het stadion is half leeg als Bournemouth de zeldzame zege viert. Op de achtergrond klinkt gejoel. Ten Hag is teleurgesteld in alles. Hij weet het eigenlijk ook niet meer. Dinsdag komt Bayern op bezoek in de Champions League, ook zo’n club waarvan de trainer vecht voor zijn positie. Al is Bayern al zeker van de achtste finales, terwijl United bijna is uitgeschakeld. In het weekeinde volgt Liverpool-uit. Vorig seizoen eindigde werd het 7-0.
Het is bijna voorbij met Ten Hag bij United. Hij moet het weten. Hij moet het voelen. De ploeg is ook gewoon niet goed genoeg voor de kentering. Alleen geluk en toeval kunnen hem redden. Gekmakend, voor een procesdenker.
Source: Volkskrant columns