Het gesprek gaat dezer dagen opvallend veel over tafels. Op het moment van schrijven schijnt Pieter Omtzigt er nog steeds aan te zitten, al zag ik hem dat staand vertellen. Het moeten wel heel bijzondere tafels zijn, waar je lopend aan kunt blijven zitten of zittend van weglopen. Roulettetafels misschien? Een klaptafel? Dan is er het raadselachtige verband met deuren; zolang er aan tafel wordt gezeten, staan die op een kier. Bij het weglopen gaan ze onmiddellijk dicht.
Of Omtzigt nog lang aan tafel blijft, hangt af van Wilders’ bereidheid om dingen ván tafel te halen. Caroline van der Plas legde cruijffiaans uit hoe dat werkt: ‘Als je iets van tafel wilt hebben, moet je eerst aan tafel zitten.’ De vraag is of die dingen inmiddels al óp tafel zijn gelegd.
Iemand anders zei: een tafel is het bord voor je kop met vier poten eronder. Als je het mij vraagt wordt het nu tijd voor natafelen.
Source: Volkskrant columns