Katten staan in het beklaagdenbankje omdat ze verantwoordelijk zijn voor het uitsterven van soorten. Maar is het ophokken van onze tuintijgers geen dierenmishandeling?
Terwijl Henk en Ingrid al anderhalve week in polonaise door de huiskamer trekken, is het de vraag hoe Snoetje en Pluisje eraan toe zijn. De huisdieren van kattenman Geert Wilders, met een eigen account op X, gevolgd door zo’n 25 duizend vrienden. Hoe zullen zij (Snoetje uit de profielnaam is inmiddels vervangen door Noortje) zich houden onder de rechtse rukwind van hun baasje?
De PVV heeft volgens het eigen verkiezingsprogramma ‘niet alleen hart voor de boeren en de vissers, maar ook voor de dieren’. Hoe die driehoeksverhouding precies in elkaar steekt, blijft onduidelijk. Dat boeren en vissers geen strobreed in de weg gelegd zal worden, staat vast. De boeren moeten boeren, de vissers mogen zelfs weer pulsvissen, een omstreden methode. Tegelijk worden plezierjacht en stroperij fors bestraft, krijgen dierenmishandelaars en malafide broodfokkers hoge boetes en gevangenisstraf, wordt ritueel slachten verboden en dienen ‘dieren te worden beschermd tegen mishandeling, dorst, honger, pijn, stress en uitputting’ – kijk vooral nog even in de bio-industrie.
Terug naar de katten. Want juist Noortje en Pluisje staan in het beklaagdenbankje. Deze week deelde het Amerikaanse onlinetijdschrift Salon de jongste wetenschappelijke inzichten over de prangende vraag hoe het kattenprobleem valt aan te pakken. Niet alleen zijn katten in de Verenigde Staten een bron van hondsdolheid onder andere huisdieren en een gastheer voor de parasiet die de ziekte toxoplasmose verspreidt, wereldwijd hebben de ongeveer 800 miljoen huiskatten de laatste vijfhonderd jaar het uitsterven van 63 soorten vogels, zoogdieren en reptielen op hun geweten. Naar schatting 80 procent van alle katten zwerft (al of niet dakloos) door de natuur, en grijpt alles wat beweegt en smaakt.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Als de kat van huis is, dansen er steeds minder muizen: in Australië zijn verwilderde katten de meest waarschijnlijke oorzaak van het uitsterven van onder andere de varkenspootbuideldas, de woestijnbuideldas, de kleine langoorbuideldas en de langstaartspringmuis. Overigens wassen ook honden en knaagdieren als ratten en fretten hun pootjes niet in onschuld: in 2016 al waarschuwde een onderzoeker in het wetenschappelijk tijdschrift PNAS dat 596 diersoorten met uitsterven worden bedreigd door onze ‘geïntroduceerde vleeseters’. Serieuze malaise, maar van de PVV ‘moeten we af van alle bangmakerij dat onze natuur en onze leefomgeving op omvallen zouden staan’.
Wat toch te doen?
In Salon opperde een andere wetenschapper alternatieven: het succesvolst is volgens haar een vleesrijk dieet voorschotelen en elke dag 5 tot 10 minuten de kat z’n jachtlust bevredigen met een zwieperig verenspeeltje. Dat scheelt weer meesjes en muizen.
Afgelopen zomer beschreven wetenschappers in Nature een nieuwe hormoonprikpil voor zwerfkatten. Efficiënter, veiliger en goedkoper dan sterilisatie of euthanasie. Hoe veelbelovend ook: goedkeuring van het vaccin zal nog jaren vergen, evenals de productie en vaccinatie op grote schaal.
We moeten Poekie verplicht binnenhouden, betoogde de Tilburgse rechtswetenschapper Arie Trouwborst in Salon – niet voor het eerst. De Europese Natuurbeschermingswet verplicht EU-staten immers tot een verbod op het ‘opzettelijk’ doden, vangen en verstoren van beschermde dieren, waaronder alle inheemse vogels. In Australië is binnenhouden al verplicht voor alle nieuwe kattenhouders – oudere katten mogen tot hun dood blijven rondzwerven. Maar is het ophokken van tuintijgers geen dierenmishandeling?
De PVV wil meer agenten op straat. Niet schrikken wanneer straks de dierenpolitie van staatssecretaris Dion Graus in uw achtertuin staat.
Source: Volkskrant columns