Polman legt net uit dat Nederland wereldkampioen kan worden als haar dochtertje aan de hand van Angela Malestein de congreszaal op Papendal binnenloopt. De zesjarige Jesslyn zegt niets, maar haar ongeduldige houding spreekt boekdelen. "Liefie, ik kom zo. Sorry", verontschuldigt Polman zich.
Het ongeduld van Jesslyn is ergens wel te begrijpen. Polman raakt enkele dagen voor de start van het WK in Denemarken, Noorwegen en Zweden haast niet uitgepraat. Ze voelt zich bevrijd en is op de voor haar kenmerkende wijze grappig, vol bravoure en af en toe ook kwetsbaar.
Slechts vier maanden geleden moest de 31-jarige Polman nog onder het mes voor haar rechterknie, de knie die haar al zo vaak aan de kant hield. Toch gaat ze dit WK niet alleen mee vanwege haar ervaring. "Ik kan zeggen dat ik er weer helemaal ben, eindelijk", zegt ze opgelucht.
"Ik ben hier dit keer niet op iets van 20 procent van mijn kunnen. Dat wil ik ook niet meer. Ik voel me fit, ben vrij in mijn hoofd en ben heel blij dat ik weer bij de ploeg ben. Ik kan eindelijk weer knallen."
Nog voordat de aanwezige journalisten in de verder lege congreszaal de kans krijgen om een vervolgvraag te stellen, grijpt Polman het initiatief nog even terug. "Ik moet dit wel even afkloppen", zegt de routinier, die vervolgens drie keer met haar vuist op tafel klopt.
Het is tekenend voor de onzekerheid van een topsporter die de afgelopen jaren meermaals door het lichaam in de steek is gelaten. De opbouwspeelster geeft toe dat ze de dagen aftelt, tot ze vrijdag fit aan de start van het toernooi verschijnt. "Ik ben nou eenmaal niet meer zo onbevangen als eerst."
Ondertussen wrijft ze af en toe over haar knie, die constant zeer doet. "In mijn rechterknie ben ik een jaartje of zestig", zegt Polman. Vervolgens wijst ze met haar kenmerkende optimisme naar haar linkerknie. "En in deze knie ben ik gewoon 31, hoor."
Mitch volgt handbal in de aanloop naar de Olympische Spelen in Parijs. Lees hier meer van zijn verhalen.
Polman was er twaalf jaar geleden al bij op het WK. Toen stelde het Nederlandse team nog niets voor in de handbalwereld en werd het roemloos vijftiende. Daarna ging ze mee met alle WK's die volgden. Ze won zilver in 2015, brons in 2017 en natuurlijk goud in 2019.
Met een knie van - in haar eigen woorden - een jaartje of zestig komt de vraag of ze weleens over het einde van haar carrière nadenkt niet uit de lucht vallen. Toch moet Polman er even om lachen, om er vervolgens serieus op in te gaan. "Ik weet dat het dichterbij komt. Zo reëel moet ik zijn."
"Het is nu gewoon genieten van elke wedstrijd die ik nog speel", zegt Polman. Ze fantaseert over de Olympische Spelen van volgend jaar en vervolgens een afscheid in 2025 bij het WK in eigen land. "Of dat reëel is? Geen idee. Maar dat is mijn droomscenario."
Eerst gaat de blik op het WK van dit jaar, waar volgens Polman "echt mooie dingen" kunnen gebeuren. "Minimaal een medaille!", schreeuwt ze op weg naar Jesslyn, die na lang wachten eindelijk een warme omhelzing van haar moeder krijgt.
Na het succes in 2019 raakte Nederland langzaam de aansluiting bij de wereldtop kwijt. Toch heeft Estavana Polman enorme verwachtingen. "Als we elkaar nu aankijken, voelt het meteen goed", vertelt ze. "Dit heb ik één keer eerder gehad. Dat was bij het WK in 2019. Ik meen het."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl sport