Als het interview al even bezig is, pakt Willems zijn telefoon. Hij laat een lijstje zien met zestien namen, waaronder die van olympisch kampioenen Simone Biles en Michael Phelps en 23-voudig Grand Slam-winnares Serena Williams. "Dat lijstje heb ik afgelopen weekend gemaakt. Het zijn allemaal topsporters die het ook hebben gehad."
Met 'het' doelt Willems op mentale problemen. Als jonge voetballer, die op zeventienjarige leeftijd overstapte van Sparta naar PSV, dacht hij niet dat hij er ooit last van zou krijgen. Een carrière in de top leek bijna een vanzelfsprekendheid. De op Curaçao geboren Willems veroverde een basisplek in het Philips Stadion én bij Oranje.
In 2012 was hij op zijn achttiende de jongste speler ooit op een EK. En in de jaren erna kwam hij als linksback, met 'de sleep' als handelsmerk, tot 12 doelpunten en 34 assists voor PSV. Hij vormde in Eindhoven een tandem met Luuk de Jong, die tal van zijn voorzetten binnenwerkte. "Ik zat op een roze wolk", zegt Willems.
Anno 2023 is de realiteit anders. Willems is op 29-jarige leeftijd geen speler van een topclub, maar voetbalt bij Heracles. Bij vlagen licht filosofisch, vertelt hij waar het 'mis' is gegaan. "Je kunt je pad niet zelf kiezen. Ik heb van die zware periode als mens óók enorm veel mogen leren. Maar natuurlijk heeft die blessure veel kapotgemaakt."
Wat op 18 januari 2020 gebeurde, tekende zijn loopbaan. Willems had bij Newcastle United net de weg omhoog gevonden, na twee seizoenen bij Eintracht Frankfurt. In de Premier League was de toen 25-jarige verdediger een revelatie. Hij scoorde tegen Liverpool op Anfield en Newcastle wilde hem definitief vastleggen.
Ondertussen lonkte een terugkeer in Oranje, tot Willems tegen Chelsea zwaar geblesseerd raakte. "Het was meteen foute boel. Ik bleek een blessure te hebben die slechts 1 procent van de voetballers krijgt", vertelt hij over zijn gecompliceerde kruisbandblessure. Artsen waren duidelijk: Willems zou niet meer op topniveau kunnen voetballen.
De wereld van Willems stond op zijn kop. "Niet meer voetballen? Hoe dan? Ik had zoveel vragen, maar geen antwoorden. Waarom ik? Ik was boos, omdat ik het niet begreep. Op een gegeven moment moet de knop om, maar dat gaat moeilijk als je vier maanden op de bank ligt met een brace van je enkel tot je heup. Telkens weer word je eraan herinnerd wat je hebt."
Willems werd in die tijd gesteund door familie en zijn beste vriend Georginio Wijnaldum, maar voelde zich toch alleen. "Iedereen wilde me helpen, maar dat ging niet. Ik heb veel mensen pijn gedaan. Ondertussen ging ik op vakantie en deed ik leuke dingen. Maar ik wilde voetballen. Toen zag ik dat geld niet gelukkig maakt. En als je niet gelukkig bent, ben je niemand."
Achteraf beseft Willems dat hij in die periode depressief was. "Ik ontvluchtte de realiteit. Soms pakte ik m'n auto en bleef ik ergens de hele nacht in m'n auto zitten. Of ik ging naar vrienden en kwam pas de volgende dag thuis. Ik sliep ook niet meer in m'n bed, maar op de bank of in m'n bioscoop. Ik dacht in die tijd vaak: ik stop met voetbal, ga wat anders doen. Dit lukt niet meer."
Toen hij na zijn revalidatie bij het Duitse Greuther Fürth tekende, merkte hij dat de depressie nog niet over was. Hij stopte na het seizoen 2021/2022 daarom met voetballen. "Juist dat was wat ik nodig had om die depressie te overwinnen."
"Eerst schaamde ik me. Als man moet je altijd stampen en doorgaan, hard zijn. Maar in die periode heb ik er echt aan toegegeven. Ik trainde wel voor mezelf. Maar verder was ik eindelijk mens in plaats van voetballer. Ik ging vaak kijken naar m'n voetballende zoontje of turnende dochtertje. En ik bezocht veel wedstrijden van Feyenoord en PSV. Het was top."
Terwijl hij mentaal herstelde, werd Willems langzaam weer "liefhebber" van het spelletje. In de winterstop van vorig seizoen kriebelde het dusdanig, dat hij tekende bij FC Groningen, dat toen al onderaan in de Eredivisie bungelde. En afgelopen zomer streek hij neer bij promovendus Heracles. Het zijn geen clubs waarvan Willems als twintiger dacht dat hij er zou spelen.
Maar hij geniet er niet minder van. "Ik beleef de sport nu anders, ook omdat ik er meer tijd in moet steken om fit te zijn. Ik heb geaccepteerd hoe het is gelopen. Bijna alles heb ik meegemaakt in m'n loopbaan. Kampioenschappen met PSV, bekerwinst met Eintracht Frankfurt. Dat kunnen niet veel mensen zeggen, hè. En ik speel nu nog in de Eredivisie. Ik mag niet klagen."
Willems is niet de eerste voetballer die kampte met mentale problemen. En hij zal ook niet de laatste zijn. "Ik krijg de laatste tijd best vaak de vraag van spelers of ik ze advies kan geven over hun mentale problemen. Dat doe ik. Maar ik wil geen uithangbord of vertrouwenspersoon zijn. Daarvoor trek ik me problemen van anderen te sterk aan. Dan ga ik er de hele avond over zitten nadenken."
Hij pleit voor meer aandacht voor mentale problemen in de voetbalwereld. "Jongens als Ricardo Kishna en Gregory van der Wiel zijn ervoor uitgekomen, maar verder ken ik er in Nederland weinig. Ik denk dat er veel schaamte is om erover te praten en het daarom geheim blijft. Het is een taboe in de voetbalwereld, waarin je sowieso niet altijd jezelf kan zijn."
Dat is Willems wel. Zo vertelt hij hoe hij zondag stond te juichen bij de goals van PSV tegen Ajax. "Omdat PSV voor mij speciaal is. Die zes jaar PSV was één groot hoogtepunt voor mij. Ik vind het prachtig hoe goed ze het nu doen. En ja, ze gebruiken De Jong perfect." Lachend: "Al had hij op vijftien in plaats van tien goals gestaan als ik de linksback van PSV was geweest."
Het is een grap met een serieuze ondertoon. Willems heeft een terugkeer bij een topclub nog niet opgegeven. "Waarom niet? Ik geloof erin dat ik weer één van de beste backs van Nederland kan zijn." Dan serieus: "En anders is het ook goed. Zoveel grote sporters hebben mentale problemen gehad. Ik ben eroverheen gekomen. Daar ben ik trots op, wat er ook gebeurt."
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport