Waarom viel ze? Het antwoord is niet eenduidig. Maar inmiddels heeft Bol wel een beter beeld van wat er zaterdagavond in het National Athletics Centre misging in de laatste meters voor de finish. In de aanloop naar de finale van de 400 meter horden wilde ze er nog niets over zeggen, maar eenmaal met goud om haar nek liet ze er wel iets over los.
Nee, ze had lange tijd niet door dat de Amerikaanse Alexis Holmes vlak achter haar liep, zei ze. "Maar in die laatste meters schoten er wel ineens allerlei andere dingen door mijn hoofd. Daarna zag ik pas dat er iemand achter me liep en viel ik. Er waren zoveel andere redenen dan alleen verzuring. Wat precies? Dat ga ik na dit WK nog goed bespreken."
De val liet zijn sporen na bij Bol, maar niet zozeer fysiek. Een dag later op de zondagtraining schudde ze haar lichaam los. Ze voelde de lichte kneuzingen amper nog, maar mentaal had ze wel een knauw gehad. Het zelfvertrouwen waarmee ze naar Boedapest kwam, was deels weg.
"Ineens was er veel meer druk, het mocht niet nóg een keer fout. Zondag heb ik daarom kort gebeld met mijn psycholoog. Gewoon om alles even op een rijtje te zetten."
Het hielp Bol dat er geen verwijten waren van de andere estafettelopers. "Ze steunden me meteen, dat heeft me geholpen om me niet schuldig te voelen." Ondertussen sprak Bol ook met de bondscoach, Laurent Meuwly. "Ik moest die val achter me laten. En dus zeiden we tegen elkaar: nu stopt toernooi 1 en begint toernooi 2. Ik moest verder."
Twee dagen na de val begon daadwerkelijk "toernooi 2" voor Bol, met de series van de 400 meter horden. De druk was er nog steeds. "Maar ik probeerde dat om te zetten in iets positiefs. Ik wilde af van de gedachte dat ik er ineens niets meer van kon. Want dan zou dat ene slechte moment mijn hele WK verpesten. Ik had een goede race nodig om weer vertrouwen te krijgen."
Ze kon het nog, zo bleek. Toen ze na horde tien om zich heen keek zag ze dat ver voor lag. Krachten sparen, was het devies. En in de halve finale van dinsdag was dat niet anders. Ze won de race, zonder voluit te gaan.
"Het was zó fijn om weer twee goede races te lopen. Dat gevoel wilde ik vasthouden richting de finale. En vervolgens heb ik vaak gevisualiseerd hoe ik in die finale zou lopen. Daar had ik ook de tijd voor."
Het was best een lange dag, de dag van de finale. 's Avonds om 21.50 uur stond de eindstrijd pas op het programma. "Normaal lig ik op dat op dat tijdstip al in bed", vertelde Bol met een glimlach. Ze houdt ook niet van uitslapen. "Maar het lukte me dit keer gelukkig wel om wat later wakker te worden. Anders zou het helemaal zo lang duren tot de finale."
Ze kwam de dag door zoals ze altijd toeleeft naar een avondrace. "Ik heb een koffietje gehaald en daarna nog even een check bij de fysio. En een beetje slapen. Althans, half slapen. Ik ben gaan liggen met de serie Gossip Girl aan en zakte een beetje weg."
Om 16.00 uur, bijna zes uur voor de race, deed ze haar wedstrijdkleding aan. "Dat klinkt misschien wat vroeg, maar zo doe ik dat altijd. Dan heb ik dat maar gedaan. Ik kreeg ook echt zin in de finale, dat was een goed teken. Het besef kwam dat het iets moois is om een finale te lopen. Strijden voor goud, daar heb ik zolang voor gewerkt."
Vlak voor de finale ging het toch nog bijna mis. Bol werd als laatste van de acht finalisten omgeroepen door speaker in het stadion. "Daar kreeg een beetje stress van, omdat ik daardoor ook pas als laatste naar mijn startblok kon lopen. En dus rende ik iets te hard de baan op, zonder goed te kijken."
Het scheelde niet veel of ze was op een man gebotst, die daar stond om de atleten de goede kant op te wijzen. Lachend: "Ja, echt. Ik lag bijna weer op mijn plaat. En dat was mijn eigen schuld geweest."
Dit keer viel ze niet én verliep daarna alles volgens plan. Na 350 meter lag Bol al zo ver voor op de concurrentie dat het hele stadion wist dat ze goud ging pakken. Behalve Bol zelf.
"Ik weet nog dat ik vorig jaar tijdens de EK-finale in München op het laatste stuk om heen keek en dacht: ik ga winnen. Maar nu keek ik niet. Ik durfde ook nog niet aan goud te denken. Als ik volle bak ga, blijf ik doorgaan tot de finish. Daarna kijk ik pas om me heen."
Eenmaal over de finish zag ze dat het goud was. Én dat ze voor de tweede keer in haar carrière een tijd onder de 52 seconden (51,70) had gelopen.
"Ik ben het meest blij met goud. Maar dat ik win met een goede tijd, maakt het extra fijn. Zeker na alles wat er deze week gebeurd is. Ik heb dit WK zoveel geleerd, dat neem ik mee richting de Olympische Spelen volgend jaar in Parijs. Ik stond er weer toen het moest."
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport