Het flitste even door Vetters hoofd, toen ze bij het verspringen met 5,99 meter bijna de slechtste was van alle meerkampers. "Ik kan net zo goed stoppen met die klote meerkamp. Echt, dat dacht ik. Het had allemaal geen zin meer", vertelde Vetter zondagavond in het National Athletics Centre met brons om haar nek.
Vroeger was ze er misschien in blijven hangen. "Dan was ik gaan zeiken en werd het helemaal niets meer. Nu besloot ik om door te gaan. Niet voor een medaille. Maar gewoon omdat ik wel zin had in een lekker potje speerwerpen."
Vetter wierp de speer vervolgens 59,57 meter ver. Dat was veel verder dan de rest waardoor ze wonderwel ineens op koers lag voor een medaille. Het werd uiteindelijk brons, al had het weinig gescheeld of het was in de afsluitende 800 meter op dramatische wijze misgegaan. Maar in tegenstelling tot Sifan Hassan en Femke Bol stortte Vetter pas net over de finish van vermoeidheid in elkaar.
"Alles ging goed, tot in de laatste 100 meter mijn achillespezen kapot waren. Ja, ik was bang om te vallen. Maar gelukkig haalde ik het. Brons. En dat allemaal dankzij het speerwerpen."
Het brons zorgde voor veel emotie bij Vetter, die met tranen van blijdschap met de media sprak. "Ik ben alleen maar aan het huilen. Het ging allemaal zo moeizaam, het was zo zwaar. Maar nu sta ik hier wel met een medaille."
Vetter huilde ook omdat ze besefte dat dit al haar derde WK-medaille is. In 2017 (brons) en 2022 (zilver) was het ook raak, terwijl ze tussendoor ook nog olympisch zilver veroverde op de Spelen in Tokio.
"Het is gek om van je zelf te zeggen, maar drie WK-medailles is best wel goed. Daar stond ik net even bij stil. Dat maakte wel wat los."
Vetter is de derde Nederlandse atleet ooit met één of meer plakken op drie verschillende WK's. Ze treedt in de voetsporen van Dafne Schippers en Hassan.
Source: Nu.nl sport