Van der Gragt wrijft de tranen uit haar ogen. De pijn is nog vers bij de verdediger, zo'n twintig minuten na de uitschakeling tegen Spanje. 'Stalen Steef' oogt voor het eerst dit WK aangeslagen. "Wat een rollercoaster was dit", verzucht ze.
Geen moment was Van der Gragt dit WK bezig met het naderende einde. Maar toen de bal in de tachtigste minuut knullig op haar arm viel en de scheidsrechter een strafschop voor Spanje gaf, kon ze de gedachten niet onderdrukken. "Nee toch? Dit gaat me in mijn laatste wedstrijd toch niet gebeuren?"
En Van der Gragt stond op na de 0-1 van Spanje, zoals ze dat vaker in haar carrière deed. Ze werd als een stormram naar voren gestuurd. En toen kreeg ze in de 91e minuut de bal voor het eerst voor haar voeten.
"Ik dacht: het enige wat ik nu moet doen, is scoren. Ik moet niet nog een keer dribbelen. Ik schiet gewoon." Het was geen gewoon schot. Het was een schot voor de geschiedenisboeken. Met haar rechterbeen kegelde ze de bal in de verre hoek. Oranje herrees, terwijl het dood en begraven was.
Van der Gragt verlengde haar loopbaan zo met een verlenging. Die maakte ze niet helemaal vol, omdat ze halverwege "leeg" was. Vanaf de bank en met de handen voor haar ogen zag ze hoe Spanje in de 111e minuut toesloeg en haar carrière na 107 interlands beëindigde.
Na afloop deed vooral de uitschakeling pijn bij Van der Gragt en niet het einde van haar carrière. "Daar wil ik nu nog niet over nadenken. De teleurstelling overheerst. Of er trots is? Morgen misschien. Of als ik thuis ben."
Hoe wrang het ook klinkt na de uitschakeling: Van der Gragt stopte op haar hoogtepunt. De Europees kampioene van 2017 speelde het beste toernooi uit haar loopbaan, ook al was ze in de kwartfinale tegen Spanje wat minder.
Van der Gragt won al haar duels, zat overal tussen en toonde zich de onverzettelijke leider van de defensie. Na haar winnende kopdoelpunt in de eerste WK-wedstrijd tegen Portugal verzon bondscoach Jonker de bijnaam 'Stalen Steef'.
Een betere bijnaam had Jonker niet kunnen bedenken. Van der Gragt was niet klein te krijgen door tegenslagen. Die waren er genoeg in haar carrière, die haar van Telstar naar onder meer Ajax en FC Barcelona bracht.
Van der Gragt was vaak geblesseerd. Het was even zelfs de vraag of ze het WK wel kon spelen door weer een flinke blessure. De laatste wedstrijden van haar club Internazionale moest ze missen. Tijdens het toernooi werd ze ook nog ziek.
Maar Van der Gragt stond er op het moment dat het moest. Geen moment dacht ze aan haar afscheidstournee, benadrukte ze keer op keer. In Zeist niet, in Australië niet en in Nieuw-Zeeland ook niet. Dat zou haar alleen maar afleiden van haar missie met Oranje: wereldkampioen worden.
Jonker deed Van der Gragt denken aan Rinus Israël, de iconische verdediger van Feyenoord uit de gouden jaren zeventig: bikkelhard en onverzettelijk. Ook Van der Gragt is een type van 'geen woorden maar daden'.
Jonker treurt dan ook om haar afscheid. "Dit soort verdedigers verdwijnen in het moderne voetbal. Haar mentaliteit, haar houding, haar vechtlust, maar ook fysiek: ze is sterk met het hoofd, sterk met de voeten, elke tackle is raak. Ze is niet de beste speelster ter wereld, maar misschien wel een van de beste verdedigers ter wereld."
"Ze heeft dat meer dan honderd wedstrijden laten zien. Ze verdient een standbeeld. Als je een foto wil maken van de wil om te winnen, dan moet je een foto van haar maken. We respecteren haar beslissing om te stoppen, maar ze is welkom als ze van gedachten verandert."
Van der Gragt gaat binnenkort van start als technisch manager van het vrouwenteam van AZ. Ze kan daardoor haar twee kinderen van dichterbij zien opgroeien, precies de reden waarom ze stopt na jaren in het buitenland. Maar ook daar wilde ze nog niet aan denken. "Ik ben zo verdrietig dat we niet door zijn. Dat komt later wel."
Source: Nu.nl sport