Hij was een bijgoochem op de bank van Bayern München en FC Barcelona. Het hulpje of de imitator van zijn leermeester Louis van Gaal. Of, zoals Johan Derksen het vorig jaar nog verwoordde bij Vandaag Inside: "Er loopt in de voetballerij geen grotere luchtfietser rond dan Andries Jonker."
Al zijn leven lang is Jonker het pispaaltje onder columnisten en analisten. Voormalig sportjournalist Chris van Nijnatten schreef in 2011 in zijn column in het AD dat Jonker op dat moment de meest afgezeken coach van Nederland was.
Aan de andere kant van de wereld bewijst Jonker het ongelijk van zijn critici. Hij reanimeerde met succes de Oranjevrouwen na een rampzalig EK. De speelsters roemen zijn directe en menselijke aanpak. Er verschijnen lovende krantenartikelen. Hij verovert steeds meer harten in het land.
Het ontgaat Jonker niet, zegt hij twee dagen voor de kwartfinale tegen Spanje in de residentie van de Nederlandse ambassadeur in Wellington. Hij leest alle kranten en sites, omdat hij wil zien of zijn team het land inspireert, een van zijn doelstellingen op dit WK.
Het sentiment rond zijn persoon keert. Voor Jonker voelt het niet als genoegdoening na al die jaren als pispaal. "Nee hoor. Het is altijd leuker als er iets positiefs over je geschreven wordt. Maar ik maak me totaal niet druk om wat mensen over mij zeggen. Ook nu niet."
Er was een tijd dat Jonker zich wél druk maakte om de commentaren over hem. "Dat was de tijd dat ik dacht: kom eens kijken." Hij wendt zich tot de verslaggever van NU.nl. "Als ik wat over jou wil zeggen, is lezen wat je allemaal schrijft het eerste wat ik doe. Daarna praat ik met je en met mensen om je heen."
"Binnen vier uur heb ik een beeld van je. Maar ik ga toch niet zomaar wat over jou schrijven? Dat gebeurde over mij dus wel. In het begin was dat niet makkelijk. Maar het heeft niet zo heel lang geduurd totdat ik dacht dat ik kansloos was."
Jonker zag het mediamechanisme in. "Als mensen over je schrijven dat je elke dag drie whisky drinkt, ga dan maar zeggen dat het niet zo is. Het is moeilijk om dat te weerleggen. Dat is dan het beeld wat van je geschapen wordt."
Al vrij snel stopte Jonker met het lezen van artikelen, columns en commentaren over hem. "Dat scheelde een hoop. Mijn omgeving stuurde dat in het begin nog door. Maar toen zij wisten dat ik er niks mee deed, stopten ze daar ook mee. Ik kreeg er niks meer van mee." In plat Amsterdams: "Nou, dat is lekker rustig."
Toch kleeft voor altijd de reputatie van wijsneus aan Jonker. "De mensen die me kennen, hebben altijd een andere mening gehad. Die hebben altijd een soort van verwondering gehad: hoe komen ze daar nou bij? Ik heb altijd een prima relatie met mijn spelers gehad. Dat is nu ook zo. Het voelt niet anders."
"Ik ben ook totaal niet met mezelf bezig. Ik ben zestig jaar, ik heb een fantastische loopbaan gehad en doe nu vooral wat ik leuk vind. Ik heb hiervoor bij Telstar drie prachtige jaren gehad. Wat men daar allemaal van vindt: prima."
Jonker geniet van zijn tijd als bondscoach van Oranje. Het voelt voor hem als varen op een boot. "Het is een vreemd leven. Je bent tijdens interlandperiodes acht dagen niet thuis. Bij een kleine club kom je elke avond thuis. Bij een topclub ben je vaker weg omdat je in hotels slaapt. Maar dat is slechts twee, drie dagen."
Nu is Jonker al 34 dagen van huis. Hij stuurt zo'n zestig mensen aan: 23 speelsters en 35 stafleden. Elke dag ontbijten, lunchen en eten ze met elkaar. Voortdurend zijn er besprekingen. In de avond neemt hij de dag door met al zijn stafleden. En dan moet zijn ploeg ook nog voortdurend vliegen.
Jeroen van Barneveld schrijft voor NU.nl over onder meer vrouwenvoetbal.
"Er zit geen rust in. Ik ben permanent bezig", zegt Jonker. Tijdens het eten, trainen en reizen vraag ik me steeds af of alles gaat zoals we gepland hebben. We willen winnen, daar moet niks tussen komen. Ik probeer iedereen zijn verantwoordelijkheid te geven, maar ik let wel op alles."
Jonker ervaart zijn eerste WK als bondscoach niet als stressvol. "Integendeel. Het is ook niet ontspannend, dat zou overdreven zijn. Maar ik krijg er geen stress van." De slechtste nachten maakte Jonker tijdens de oefenstage in Sydney, vanwege de jetlag.
Elke dag staat Jonker om 7.30 uur op en gaat hij om 0.30 uur naar bed. Hij bereidt 's ochtends de dag en de trainingen voor en gaat na met wie hij wil praten. En als hem iets te binnen schiet, maakt hij aantekeningen. "De dag vult zich in een razend tempo."
Of hij aan het einde van de dag voldoening voelt? "Nee, natuurlijk niet. Ik heb gedaan wat ik moest doen, zonder na te denken. Dat leidt bij mij niet tot voldoening. Voldoening heb ik alleen na een gewonnen wedstrijd. Maar dan ben je alweer bezig met de volgende."
Jonker heeft geen ritueel na een zege. Hij is ook geen freak die na een avondwedstrijd tot diep in de nacht beelden kijkt. "Ik ga lekker mijn mandje in. Dan slaap ik prima." De volgende ochtend kijkt hij alleen in zijn hotelkamer de beelden op zijn laptop terug. Het liefst met herhalingen én commentaar.
Daarna doet hij de groepsbespreking met de speelsters. Bij Oranje praat hij anders dan bij Telstar. "Bij Telstar maakte ik soms op niet mis te verstane wijze duidelijk wat er aan de hand is. Daar ben ik bij de vrouwen wat rustiger mee. Het heeft bij hen ook geen zin. Ze willen heel graag en doen wat ze kunnen. Bij mannen heeft het soms wel zin."
Het lijkt een droomhuwelijk: Jonker met de Oranjevrouwen. Zijn contract loopt tot en met het EK van 2025. Een contractverlenging lijkt realistisch. "Ik denk er helemaal niet over na. Ik heb dat afgeleerd. We spelen vrijdag tegen Spanje, daar gaat het om."
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport