Bij een WK op de weg zijn er altijd een hoop vraagtekens rond het parcours. Vergelijkingsmateriaal is er nauwelijks, dus het blijft een beetje gissen. Is het geschikt voor sprinters? Komen de klimmers aan hun trekken? Of is het meer iets voor de kasseienvreters?
Dit WK is ruim 270 kilometer lang, waarvan de laatste 150 kilometer op een circuit midden in de stad Glasgow. Het gaat constant op en af, maar belangrijker nog: het is rijden van haakse bocht naar haakse bocht. Dat betekent veel afremmen en je weer op gang trekken. Laat dat nou net de specialiteit van veldrijders zijn.
Tel daar de weersvoorspellingen (regen) bij op, en je komt bij een renner als Van der Poel uit. Wordt hij na 38 jaar de opvolger van Joop Zoetemelk? Dan moet hij met enkele klasbakken zien af te rekenen. We noemen er hieronder tien.
Start: 10.30 uur (Nederlandse tijd)
Finish: rond 17.00 uur
Wout van Aert (België)
De eeuwige rivaal van Van der Poel staat nipt bovenaan bij de favorieten van de wedkantoren. Dat is best opmerkelijk. Van Aert is bezig aan een goed seizoen, maar heeft sinds de E3 Prijs op 24 maart geen internationale wedstrijd meer gewonnen. Schrijf hem toch maar gewoon op. Het parcours in Glasgow past hem als een jas.
Kasper Asgreen (Denemarken)
Na een iets mindere fase in zijn loopbaan stond Asgreen er plotseling in de Tour de France. Tijdens de slotweek stak hij er zelfs bovenuit, met een fraaie ritzege en een tweede plek in de daaropvolgende etappe. Hij heeft Van der Poel in de Ronde van Vlaanderen al eens geklopt in een sprint-à-deux, dus je wil niet zomaar met hem richting de finish.
Tadej Pogacar (Slovenië)
Volgens velen is hij al enige jaren de beste renner ter wereld. Een regenboogtrui past uitstekend bij die status. Pogacar reeg ook dit jaar de overwinningen aaneen. Met name zijn zege in de Ronde van Vlaanderen belooft veel goeds voor dit parcours. Het is de vraag of Pogacar veel steun krijgt van zijn Sloveense ploeg, want die bevat verder weinig grote namen.
Remco Evenepoel (België)
Alle ogen zijn op de titelverdediger gericht. Het lijdt namelijk geen twijfel dat hij namens het Belgische sterrenensemble van veraf het bal gaat openen. De vraag is alleen wannéér Evenepoel zijn aanval plaatst. En vooral wie hem dan kan volgen. Evenepoel won vorige week nog de Clásica San Sebastián, dus met de vorm zit het wel snor.
Mads Pedersen (Denemarken)
De Denen zijn gezegend met een gouden generatie. Pedersen reed een Tour de France om door een ringetje te halen en weet bovendien wat het is om wereldkampioen te worden. Dat deed de erkende regenrijder in 2019 op een kletsnat circuit in Yorkshire. Hij zal dus tevreden knikkend de weersvoorspellingen in Glasgow bekeken hebben.
Er ontbreken enkele grote namen op dit WK. Tom Pidcock zou wel raad weten met dit parcours, maar geeft de voorkeur aan het WK mountainbike. Het is niet bekend waarom de in bloedvorm verkerende Matej Mohoric ontbreekt. Ook Tour-winnaar Jonas Vingegaard en Giro-winnaar Primoz Roglic zijn er niet bij. Toptalent Arnaud De Lie heeft de Belgische selectie niet gehaald.
Christophe Laporte (Frankrijk)
Bij zijn ploeg Jumbo-Visma speelt hij vaak tweede of derde viool, maar in het Franse team is hij de kopman. Laporte kan namelijk op basis van het huidige seizoen veel betere geloofsbrieven overhandigen dan tweevoudig wereldkampioen Julian Alaphilippe, die natuurlijk wel een vrijbuitersrol zal krijgen.
Nico Denz (Duitsland)
Altijd goed om een verrassende naam in dit soort lijstjes op te nemen. De keuze valt op Denz, die dit jaar twee prachtetappes in de Giro d'Italia won. Bovendien weet hij de weg in Glasgow. Toen hier vijf jaar geleden het EK werd verreden, eindigde Denz als negende. De top drie van die wedstrijd was overigens als volgt: 1. Matteo Trentin, 2. Mathieu van der Poel, 3. Wout van Aert.
Jasper Philipsen (België)
Het houdt maar niet op bij de Belgen. Als de aanval van Evenepoel is geneutraliseerd en Van Aert geen potten kan breken, wacht daar altijd nog de groenetruiwinnaar van de Tour. De kans is niet heel groot dat het op dit bochtige (en waarschijnlijk natte) parcours een massasprint wordt, maar Philipsen heeft meer troeven. Denk maar aan zijn tweede plek in Parijs-Roubaix.
Michal Kwiatkowski (Polen)
Ook hij werd al eens wereldkampioen. Dat is overigens alweer een poos geleden (in 2014), maar Kwiatkowski is bezig aan een topseizoen. Hij won op indrukwekkende wijze een etappe in de Tour de France en reed de afgelopen week de stenen uit de straat in de Ronde van Polen. Kwiatkowski heeft bovendien een goede sprint in huis.
Dylan van Baarle (Nederland)
Niet alleen de Belgen en de Denen hebben meerdere ijzers in het vuur. Het is de bedoeling dat Van Baarle als bliksemafleider van Van der Poel fungeert. In die zin is de Nederlandse ploeg hetzelfde opgebouwd als die van onze zuiderburen. Van Baarle heeft de Evenepoel-rol, Van der Poel is onze Van Aert en Olav Kooij mikt net als Philipsen op een sprint van een omvangrijke groep.