Als Vollering in haar gele snelpak en druppelhelm over de finish is gekomen en heeft gezien dat haar tijdrit rond Pau goed genoeg is om de eindzege in de Tour de France Femmes mee veilig te stellen, laat ze zich op het warme asfalt van de Rue de Liege vallen en blijft ze minutenlang zitten, met haar armen over haar knieën en haar hoofd tussen haar benen.
Om haar heen krioelt het van de fotografen, die zich staan te verdringen voor het beste shot. Met diepe ademteugen probeert ze te bedaren van een half uur waarin ze nog één keer alles gaf, na een chaotische week koers door het zuiden van Frankrijk. Als ploeggenote Lotte Kopecky haar om de nek valt, lijkt ze ineens te beseffen wat ze heeft gedaan. "Oh my god", roept ze eerst, gevolgd door een luide "yes!".
Ze moet door twee man overeind worden geholpen, zo verzuurd zijn haar benen. Meteen krijgt ze een gele fiets aangereikt, waarop ze zich naar het podium op het Place de Verdun kan begeven. Daar staat het vol met fans en vrienden uit Nederland die haar naam scanderen. Met de gele trui om haar schouders zwaait ze hen breeduit lachend toe.
Het moet onwerkelijk voelen om op je 26e ineens te hebben verwezenlijkt waar je als klein meisje al van droomde. Er was een periode in haar leven waarop ze die droom vaarwel had gezegd, omdat ze dacht te oud te zijn om het als profsporter nog ver te kunnen schoppen. Ze schaatste verdienstelijk, werd in de winter van 2017/2018 Zuid-Hollands kampioen dankzij een sterke 1.500 meter en 3 kilometer, maar besefte dat ze in die sport het ultieme niet bereiken zou.
Dus koos ze voor een leven als bloemist, na een opleiding Flower Design aan het Wellantcollege in Rijswijk, waarmee ze in de voetsporen van haar ouders trad. Kees en Germa Vollering bestieren een hortensiakwekerij waar de oudste van hun vier kinderen geregeld te vinden was. Daarnaast werkte ze bij twee bloemisten en deed ze een cursus bloemschikken. 's Winters schaatste ze, 's zomers fietste ze. Om fit te blijven. Meer had het niet om het lijf.
Dat veranderde toen ze haar vriend leerde kennen. Jan de Voogd, zelf amateurrenner, had tijdens een weekendje fietsen in de Ardennen, nu zes jaar geleden, iets bijzonders gezien. Na een urenlange tocht moest hij haar de klimmetjes op duwen, maar de volgende dag was ze alweer van die inspanning hersteld, en kon ze zonder spierpijn de fiets weer op. Dat was het moment waarop hij haar adviseerde haar geluk in het wielrennen te beproeven.
Het viel nog niet mee om haar carrière van de grond te krijgen. "Ik heb nog een broertje en twee zusjes, en wij zijn tuinderskinderen", schrijft Vollering op haar website. "Daarom was het lastig om door het hele land te crossen voor wedstrijden." Toen uit inspanningstesten bleek dat ze het in zich moest hebben om profrenster te worden, stopte ze met werken en richtte ze zich volledig op een carrière in de topsport.
Een verhuizing achter haar vriend aan naar Zwitserland bleek een gouden greep. Daar vond ze het ideale terrein om aan haar klimcapaciteiten te werken. Bovendien kon ze haar hart er ophalen. Als kind was ze voortdurend in de natuur te vinden, vertelt haar moeder Germa. Daar komt ze tot rust. En De Voogd: "Demi is nergens gelukkiger dan in de weidse natuur."
In een tot camper omgebouwde bestelbus trekken ze samen met hond Flo regelmatig de bergen in om te trainen en etappes te verkennen, om daarna van de mooiste uitzichten te genieten. Het blijkt de perfecte combinatie van werken en ontspanning. Trainer Anna van der Breggen houdt er rekening mee bij het schrijven van haar schema's.
Ze hoeft niet altijd met de ploeg op pad. Omdat ze van haar eigen carrière nog weet hoe belangrijk het is om genoeg tijd met geliefden door te brengen, en niet alleen maar met koersen bezig te zijn. "Deze combinatie werkt perfect", zei Van der Breggen zaterdag op de top van de Tourmalet.
Waar Vollering aanvankelijk dacht voor de vinnige inspanningen van de klassiekers gemaakt te zijn - na overwinningen in Luik-Bastenaken-Luik en La Course in 2021 - bleek vorig jaar dat ze ook de langere beklimmingen goed verteert. Tegen Van Vleuten kwam ze in de eerste editie van de Tour de France Femmes bergop nog flink tekort, maar het was slechts een kwestie van tijd voor ze haar veertigjarige concurrent van de troon zou stoten.
In mei werd op de laatste dag van de Vuelta al duidelijk hoe de verhoudingen dit seizoen lagen. Vollering was op de slotklim naar Lagos de Covadonga bijna een minuut sneller dan Van Vleuten, maar ze verloor de ronde omdat ze een dag eerder op achterstand was gereden tijdens een plaspauze.
Afgelopen winter trainde ze voor het eerst in haar carrière stevig door. Voorheen zat ze in november en december nauwelijks op de fiets. Als het regende en koud was en ze geen zin had, volstond ze met een uurtje hardlopen of mountainbiken, vertelt haar vriend. Maar nu legde ze juist in die donkere maanden de basis voor een ongekend seizoen. Ook sessies bij een sportpsycholoog brachten wat ze zocht. Ze leerde om te gaan met de druk die ze vooral zichzelf oplegde. Voor het eerst in haar carrière startte ze een grote ronde als topfavoriet.
De eerste vier dagen van de Tour verliep alles volgens plan. Vollering trok sprints aan voor haar winnende ploeggenoten en bleef van pech gevrijwaard. Ze deelde in de vierde rit naar Rodez zelfs een speldenprikje aan Van Vleuten uit, door in de finishstraat twee seconden bij haar weg te sprinten. Een dag later kreeg ze twintig tellen om de oren van de wedstrijdjury toen ze achter de ploegleiderswagen terugkeerde van een lekke band.
In het verleden had ze zich daar misschien door van de wijs laten brengen. Maar nu niet meer. Ze had de hele week maar één doel: toeslaan op de Col du Tourmalet. Ze verpulverde er haar concurrenten, waardoor de tijdrit zondag een formaliteit werd. Van Vleuten verloor er meer dan 2,5 minuut.
Op de ochtend van de tijdrit in Pau voelde ze zich erg relaxed. Zo relaxed zelfs, dat ze daar juist nerveus van werd. Die spanning had ze dan weer nodig om tot een topprestatie te komen. Ze werd tweede, achter ploegmaat Marlen Reusser. Van Vleuten verloor opnieuw minuten en viel met een vierde plaats zelfs naast het podium. Ze kwam hoofdschuddend over de finish en moest getroost worden door haar ploeggenoten. Haar tijdperk is weldra voorbij. Vollering heeft het stokje definitief overgenomen. Met haar ploeg SD Worx domineerde ze de Tour, met vier etappezeges, en de groene en gele trui op alle dagen.
Vollering zei tijdens de afsluitende persconferentie twee uur na de finish dat ze nog steeds niet kon geloven wat ze had gedaan. Daarvoor had ze eerst wat rust nodig. De komende dagen gaat ze met de camper op pad. Samen met haar vriend, familie en haar hond de natuur in. Om daarna naar Glasgow te vliegen voor de WK wielrennen. Daar zal ze opnieuw als topfavoriet aan de start staan.
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport