Als je concurrent even van de fiets moet om te plassen of met pech staat te wachten op een achterwiel, geldt in het wielrennen een ongeschreven regel: dan val je niet aan. Het is niet chic. Je wil een koers winnen omdat je fysiek de sterkste bent. Niet omdat je profiteert van een momentje van onoplettendheid.
Maar op die manier won Van Vleuten (40) afgelopen mei wel de Vuelta, voor de derde keer in haar carrière. Toen Vollering (26) moest plassen, trok de ploeg van Van Vleuten het peloton in waaiers. Vollering miste de slag. Ze verloor een minuut, de leiderstrui en uiteindelijk ook net aan de ronde.
Witheet was ze na afloop. Vollering vond het "a shame" om zo te willen winnen. Van Vleuten zei dat het vooraf precies was besproken waar aan te vallen. Dat plan had ze simpelweg tot uitvoering gebracht. Het was volgens haar gewoon niet zo'n goed idee om daar te gaan plassen.
Een dag later reed Vollering in de slotetappe meer dan een minuut bij Van Vleuten weg. Het gat tussen die twee bergop was nog nooit zo groot geweest, maar het bracht Vollering niet de titel. Ze strandde op een schamele negen seconden van de eindzege. Zo kwam Van Vleuten in haar laatste jaar als wielrenster heel goed weg. Maar een sportieve vete was begonnen.
In aanloop naar de Tour de France Femmes ging het dan ook over niets anders dan de strijd tussen die twee grootheden. Outsiders werden in de voorbeschouwingen tot figuranten gedegradeerd. Tot irritatie van Van Vleuten. Zij zei vooraf te hopen op meer uitdagers, omdat ze geniet van "het spel".
Buiten de sport speelt ze graag bordspellen met haar vrienden, ze geniet van een potje Catan op z'n tijd. Ook dan houdt ze ervan flink uitgedaagd te worden. Maar in de wielersport vindt ze winnen niet langer het belangrijkste - ze heeft al zo'n vol palmares. Het gaat haar er in de laatste maanden van haar carrière vooral om het publiek mooie sport voor te schotelen, en een volwassen geworden vrouwenpeloton.
Ergens zal ze geschrokken zijn van het geweld waarmee Vollering huishield onderweg naar de top van de Lagos de Covadonga, in die bewuste slotrit van de Vuelta. Bijna een minuut achterstand op een klim van 12 kilometer is iets wat ze in geen jaren had meegemaakt. Ze kon daartegenin brengen dat ze in het voorjaar nog niet in topvorm was, in tegenstelling tot Vollering.
Die beleefde met afstand het beste voorjaar uit haar loopbaan, met de trilogie Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik als hoogtepunt. Vervolgens trok ze dat vormpeil ogenschijnlijk moeiteloos door naar de Vuelta, zonder specifieke voorbereiding op een rittenkoers.
Van Vleuten was in die ronde niet op de toppen van haar kunnen. Haar beste niveau bereikte ze daarna pas, op haar geliefde berg in de Italiaanse Alpen. Om het in de Tour nog één keer te laten zien, in de late winter van haar loopbaan, op veertigjarige leeftijd.
En opnieuw geschiedenis te schrijven door voor het tweede jaar op rij alle grote rondes te winnen. Want ze won eerder deze maand ook met speels gemak de Giro. Zonder Vollering kon ze zelfs met een valpartij in een afdaling winnen, met bijna vier minuten voorsprong.
Met de taaiheid die zij in haar lichaam heeft na al die jaren van spijkerharde training kon die meerdaagse race als een veredelde training worden gezien. Daarbij geniet ze van racen in Italië. Het gaat er een stuk relaxter aan toe dan in de Tour.
Terwijl Van Vleuten zich in Italië voor het oog van de wereld klaarstoomde, deed Vollering dat in stilte. Ze belegde trainingskampen op hoogte met haar vriend, in een eigenhandig verbouwd camperbusje, onder andere in Andorra. Op die manier leefde ze in ontspanning toe naar wat het hoogtepunt van haar seizoen moet worden, in haar vertrouwde omgeving.
Ze geeft aan fysiek een paar procent sterker te zijn dan vorig jaar, maar ook mentaal stappen te hebben gezet. In gesprekken met een psycholoog leerde ze om te gaan met de druk die ze zichzelf oplegde. Ze was bang om in het rood te gaan, bang om te verliezen. En ze weet: dan win je nooit.
In de eerste zes dagen van deze Tour hielden ze elkaar in evenwicht. Hoewel het SD Worx van Vollering in de breedte veel sterker was, speelde het die overmacht nauwelijks uit. Het team droeg vanaf dag één het geel met Lotte Kopecky, maar weigerde de koers te dragen en liet het ook na om Van Vleuten al ergens in de zware ritten richting de Pyreneeën onder druk te zetten. De twee schamele seconden die Vollering op Van Vleuten pakte in de vierde etappe naar Rodez afgelopen woensdag deed Van Vleuten met een glimlach af als "een leuke battle".
De twintig tellen die Vollering een dag later van de jury aangesmeerd kreeg wegens stayeren achter de wagen van ploegleider Danny Stam deden veel meer pijn. In Albi riep ze met een cynische glimlach dat het wel "een heel triest verhaal" zou zijn als ze hierdoor de Tour zou verliezen.
Aan de vooravond van het beslissende weekend in de Pyreneeën, met zaterdag een ultrakorte rit van 90 kilometer naar de top van Col du Tourmalet en zondag een tijdrit van 22 kilometer in Pau, ligt de druk bij de jongste van de twee.
Van Vleuten was duidelijk aan een staaltje psychologische oorlogsvoering begonnen. "Ik denk dat ik Demi iets gespannener rond zie rijden dan ik", zei ze. "Dat is ook logisch. Ik zou dat ook hebben als jonge renster."
Wat maak je haar nog, met de erelijst die zij heeft. Dat velen Vollering op basis van die Vuelta en het voorjaar als topfavoriet voor de eindzege hebben aangeduid, deerde haar niet. "Ik ben gewoon beter dan in de Vuelta", zei ze zelfverzekerd. "En ik denk dat ik met de regenboogtrui en rugnummer één ook wel als favoriet mag worden gezien, vind je niet?"
Ze stond er na de rit van vrijdag in Blagnac, nabij Toulouse, ook weer danig ontspannen bij, hoewel ze in de slotfase achter een valpartij zat. Maar omdat dat in de laatste 3 kilometer gebeurde, verloor ze geen tijd. "Ik ben klaar voor de Tourmalet", zei ze. "Dat wordt een kwestie van all out gaan. Het is één klim. En die is superzwaar."
Bij Vollering proefde je wat meer spanning. Ze is veertien jaar jonger dan Van Vleuten en voelt allicht dat dit haar grote kans is om haar rivale te kloppen, nu het nog kan. Dat haar ploegleider Stam vanwege zijn gevaarlijke uitwijkmanoeuvre op donderdag een dag later uit de Tour werd gezet, zat haar ook niet lekker.
"Het zijn vreemde dagen", zei ze. "Het is zaak om de focus te houden. Boos zijn heeft geen enkele zin. Ik moet zaterdag gewoon mijn bed uit en er het beste van zien te maken. Hopelijk gaat het weer net zo goed als in de Vuelta. Maar dat weet je niet. Het is een andere dag en weer een andere klim. Ik hoop op een goede dag."
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport