Het is een trainingsdag in Sydney. Tak, tak, tak, klinkt het op het trainingsveld van Oranje. Alle internationals passen onder de Australische zon ballen naar elkaar, maar de steekballen van Martens vallen extra op. Alles is raak, alles is zuiver.
Als bondscoach Andries Jonker de observatie van de verslaggever hoort, knikt hij. Hij is niet verrast. "Toen ze er in november voor het eerst onder mijn leiding bij was, heb ik meteen gezegd: als Lieke de bal passt, is het net even anders. Ze is nog steeds van de buitencategorie. Haar talent is niet verdwenen."
Bij de vedettestatus van Martens werden de afgelopen jaren grote vraagtekens gezet. Na het gedoe rond haar teen op het WK van 2019 was ze vorig jaar op het EK slechts een schim van de Wereldvoetballer van het Jaar uit 2017.
Van toenmalig bondscoach Mark Parsons moest Martens voortdurend meeverdedigen, waardoor ze meer linksback dan linksbuiten was. Martens kreeg bakken kritiek over zich heen. Ze was doodongelukkig, vertelde ze recent tegen Helden. Het klonk als een opluchting dat ze het toernooi met een blessure mocht verlaten.
Zie haar donderdag in de eerste helft tegen de VS spelen en de conclusie is dat er een totaal andere Martens op het veld staat. Ze passt en dribbelt als vanouds. Het hoogtepunt is haar rol bij de openingstreffer.
Martens ontvangt een harde pass van Stefanie van der Gragt. Als de Amerikaanse Andi Sullivan op haar afkomt, speelt ze die met een kapbeweging uit. Ze dribbelt met machtige passen, als in haar beste tijden in 2017, om daarna een geweldige steekbal op Victoria Pelova te geven. Het is de basis van de sensationele openingstreffer van Jill Roord.
Martens erkent na de zwaarbevochten 1-1 dat ze herboren bij Oranje is. "Ik kom meer in mijn kracht. Dit is zoals ik graag wil spelen. Het is me nog niet gelukt om een schot op doel te lossen. Maar ik ben wel belangrijk in het positiespel."
Het is niet alleen de vrije rol die voor Martens zo bevrijdend werkt. Op de achterkant van haar shirt staat een belangrijke reden, misschien wel de belangrijkste. Daar prijkt niet meer Martens, maar Martens-Van Leer. Vlak voor de WK-voorbereiding stapte ze in het huwelijksbootje met Benjamin van Leer, voormalig doelman van Ajax.
Martens zei na de eerste training in Zeist dat ze "gelukkiger dan ooit" is. Het vertaalt zich ook in haar interviews. De Limburgse is ook in haar toptijd nooit een vrouw van de schijnwerpers geweest, maar zo opgewekt en vrolijk is ze bij de pers in jaren niet geweest.
Volgens Jonker hebben de trouwplannen Martens goed gedaan. "Het gaat vooral om de kop en die is heel goed nu. Ze is getrouwd, alles is op zijn plek gevallen. Dat trouwen zorgt voor balans in haar leven. Sinds ze bij Oranje is aangesloten, loopt ze monter in de rondte."
En niet geheel onbelangrijk, vervolgt Jonker: "Ik zie ook bij haar een ongelooflijke gretigheid. Het lijkt net alsof Lieke Martens ondanks haar status haar eerste grote toernooi gaat spelen. Dat vind ik mooi om te zien."
In de eerste WK-wedstrijd tegen Portugal toont Martens bij vlagen al haar klasse. Ze zet Lineth Beerensteyn met een prachtige steekpass alleen voor de keeper, maar die scoort niet. Het is vooral een fysiek gevecht. Martens komt niet tot een schot op doel.
Tegen de VS is het anders, in de eerste helft vooral. Oranje voetbalt de VS soms van het kastje naar de muur in het nieuwe 3-5-2-systeem. En dan komt Martens tot wasdom. Aannemen, draaien en passen. "Ik hou van positiespel. Als je de bal hebt, hoef je er niet achteraan te rennen. Het is lekker voetballen zo."
In haar napraatje van zes minuten hinkt Martens op twee gedachten. Ze baalt zichtbaar van de tweede helft, waarin Oranje aanvallend machteloos was en Martens "bijna geen bal meer kreeg". "Maar ik ben heel enthousiast. Het voelt goed."
Source: Nu.nl sport