The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom is een bijzondere, misschien zelfs wel unieke game. Het spel stimuleert gamers creatief om te gaan met de mogelijkheden die Links nieuwe krachten bieden. Het combineren van allerlei objecten om voertuigen en allerlei andere dingen te maken, speelt daarbij een belangrijke rol, terwijl Plafondduiken de manier waarop je naar de spelwereld kijkt, verandert. Dat zijn prestaties die vrijwel geen enkele game The Legend of Zelda nadoet. De game biedt verder een hoge mate van vrijheid, wat vooral een pluspunt is, maar als nadeel kan hebben dat er voor sommige gamers wat te weinig 'sturing' is. In de soms dippende framerate en het onoverzichtelijke menu waarin items verzameld worden, heeft de game nog wat kleine tekortkomingen, terwijl andere visuele nadelen vooral te danken zijn aan de verouderde hardware van de Switch. Dat stoort allemaal niet erg. De game zit verder boordevol hoogwaardige content, met allerlei leuke uitdagingen en puzzels. Zodra je de basis onder de knie hebt, wordt Tears of the Kingdom razendsnel een heerlijke game die bij voorbaat kans zal maken op de nodige awards tegen het einde van het jaar.
Prijs bij publicatie: € 59,99
Vanaf € 59,95
Vergelijk prijzen
“Wacht, ben je niet gewoon ****** slecht?” De verbazing aan de andere kant van de chat is voelbaar als ik mijn overpeinzingen deel met een andere reviewer, die The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom eind vorige week bestempelde als de beste game die hij ooit heeft gereviewd. Mijn eerste uren in deze nieuwe versie van Hyrule waren op zijn zachtst gezegd niet soepel verlopen. En uiteraard, als de eerste beoordelingen over de socials vliegen en jij de enige lijkt te zijn die sommige struikelblokken is tegengekomen, dan snap je op zich wel dat zo’n vraag gesteld kan worden. Wiens schuld is het dat ik urenlang heb rondgedoold, zonder te weten waar ik heen moet, of in een gebied aan het avonturieren was waar elke vijand me met één klap game over bezorgde? De game? Of ben ik inderdaad gewoon heel slecht? Dat zou natuurlijk kunnen.
Enfin, voor ik je meeneem op een avontuur dat voor mij meer frustratie meebracht dan je zou denken bij een door velen bejubelde game als dit, laat ik alvast even zeggen: het kwam uiteindelijk goed. Na een moeizame start, daarover dus later meer, begon ik er beter in te komen, snapte ik wat de game van me wilde en sloten de mogelijkheden die de game biedt steeds beter aan bij wat ik probeerde. Tears of the Kingdom veranderde voor mijn ogen in een game die ik niet snapte, waarmee ik niet klikte, in iets dat steeds unieker ging aanvoelen en steeds meeslepender werd. Ik speel lang niet elke game die ik review na de review nog verder, maar deze Zelda heeft zijn plekje in mijn vrije tijd de komende weken alvast gereserveerd. Dat had ik anderhalve week geleden nog niet gedacht.
In het begin was er nog niets aan de hand. De game speelt zich af direct na de gebeurtenissen in Breath of the Wild, de vorige grote The Legend of Zelda-game. Dat spel is voor een deel de basis voor deze game, maar tegelijk is het ook niet per se nodig om hem gespeeld te hebben voor je aan Tears of the Kingdom begint. De spelwereld is voor een deel hetzelfde, dus je herkent een aantal locaties niet die anderen wel zullen kennen, maar dat is geen probleem: het verhaal is overzichtelijk genoeg. Zelda en Link, uiteraard het hoofdpersonage van de game, zijn op avontuur in de grotten onder Kasteel Hyrule. Daar ontdekt Zelda aanwijzingen over de Zonai, een mysterieus volk dat volgens de overlevering uit de hemel zou zijn afgedaald en over speciale krachten zou beschikken. Wat verderop worden de ontdekkingen echter minder onschuldig, want niemand minder dan Ganon blijkt onder het kasteel gevangen te zitten.
Dat blijft natuurlijk niet lang zo. Ganon komt voor de ogen van Zelda en Link tot leven en valt direct aan. Link weet Zelda te beschermen voor de aanval, maar komt daarbij bijna zelf om het leven. De aanval berooft hem van bijna al zijn hartjes, zijn uithoudingsvermogen en zijn Meesterzwaard. Alsof dat allemaal niet erg genoeg is, lijkt Zelda zomaar in het luchtledige te verdwijnen. Als Link bijkomt, blijkt hij gered te zijn door de arm van Rauru, een goddelijk wezen dat lid was van de Zonai-beschaving. Het was zijn arm die Ganon lange tijd op zijn plek hield en zijn arm die ervoor zorgde dat Link de aanval van Ganon kon overleven. Vanaf dat moment is niet alleen de arm van Rauru onderdeel van Link, maar ook de krachten van de Zonai. In de openingsfase van het verhaal leert Link die krachten te gebruiken en leer je als speler welke mogelijkheden dat brengt in de gameplay. Daar komen we in de komende pagina’s uitgebreid op terug.
Na de openingsfase ontvouwt zich een verhaal dat eerst voorspelbaar lijkt, maar vervolgens steeds interessanter wordt. Vier uithoeken van Hyrule bezoeken om daar bondgenoten te verzamelen, is natuurlijk niet al te boeiend. Bovendien lijkt deze opzet natuurlijk erg veel op hoe dat ging in Breath of the Wild. Bezoek fort X of paleis Y, los daar een lokaal probleem op en voilá: je hebt de steun van een van hun belangrijkste krijgers voor je gewonnen. Daarna wordt het echter interessanter en leer je ook meer over wat er nu precies met Zelda is gebeurd en welke rol de oude beschaving van de Zonai speelt. De puzzelstukjes vallen dan meer en meer op hun plek en leiden naar een fantastische apotheose. Het is moeilijk om uit te leggen hoe dat zit zonder dingen weg te geven, dus dat doen we niet. Laten we het er op houden dat we meermaals ‘holy shit!’ hebben gedacht, of geroepen, en dat is niet eens overdreven.
Een ander onderdeel van het verhaal is de rol die de Ontwrichting speelt. Dit is het fenomeen dat ervoor heeft gezorgd dat Hyrule een nogal andere aanblik heeft gekregen. Op de grond is Hyrule min of meer hetzelfde, maar daarboven zweeft een compleet nieuwe wereld in de vorm van allerlei zwevende eilanden. Die eilanden bezoek je gaandeweg, geholpen door torens die Link hoog de lucht in kunnen schieten. Ook zijn er gaten in het oppervlak ontstaan. Daarin kan Link afdalen en het Nederrijk bezoeken. Deze donkere zone zorgt in de eerste plaats voor afwisseling, maar verbergt ook de nodige geheimen en is op een veel meer doordachte manier verbonden met de rest van de spelwereld dan je in eerste instantie zou denken. Hoe dan ook: de Ontwrichting heeft gezorgd voor een flink andere versie van Hyrule dan je in Breath of the Wild hebt gezien.
Source: Tweakers.net