Redfall is heel slecht, ondanks de strepen van zijn ontwikkelaar. De gameplay is basaal, tenzij je co-opmaatjes hebt en jullie allemaal de uren erin steken om de wat interessantere loot en skills vrij te spelen. Wel zie je wat 'Arkane-dna' terug in hoe je de omgeving tegen de vijand kunt gebruiken, maar dit was in eerdere Arkane-games beter geïmplementeerd. Het verhaal en de personages nodigen niet uit tot verder spelen en de technische prestaties zijn op bepaalde momenten ook zwaar ondermaats. Het enige ondubbelzinnige pluspunt is dat het plaatsje Redfall zelf charmant en gedetailleerd is en het bovennatuurlijke sausje regelmatig een lust voor het oog is.
Prijs bij publicatie: € 69,99
Bekijk product
Bekijk alle uitvoeringen (2)
Bovenaan de aftiteling van Arkane Studios-game Redfall vind je de namen Harvey Smith en Ricardo Bare, die respectievelijk studiohoofd en creative director zijn. Smith was een lead designer van de tijdloze klassieker Deus Ex en Bare was eveneens een van de ontwerpers van die game. Een game van Arkane studios waarbij Deus Ex-veteranen een grote rol spelen, wil je in theorie maar al te graag reviewen. Helaas blijkt de praktijk anders. De belofte van de namen die aan Redfall verbonden zijn, wordt op bijna geen enkel vlak waargemaakt. In deze review vertellen we je meer.
Het pittoreske eilandje Redfall in Massachusetts is overgenomen door vampiers. Inwoners van het stadje begonnen een voor een te verdwijnen, waardoor het openbare leven stil is komen te liggen. Parkeerboetes stapelen zich op, winkels kunnen niet open doordat personeel niet komt opdagen en er hangen iedere dag meer posters van vermiste personen aan de muren. De pragmatischere inwoners van Redfall hebben een sekte opgericht die de vampiers aanbidt en ze nieuwe slachtoffers brengt, in de hoop dat ze dan gespaard worden door de wezens of zelfs tot een van hen worden gemaakt.
De genadeslag die de vampiers toebrachten aan Redfall, was dat ze de zee à la Mozes van het plaatsje hebben weggeduwd en als metershoge muur laten fungeren; niemand kan er meer in of uit. De spelerspersonages zaten op een veerboot toen dat gebeurde en strandden nipt aan de verkeerde kant van die muur. Als klap op de vuurpijl hebben de vampiers een kunstmatige zonsverduistering ingesteld, waardoor ze ook overdag buiten kunnen komen.
Het is aan de spelerspersonages, met hun magische en technologische krachten, om Redfall dan maar te redden en tegelijk uit te zoeken waar deze vampiers vandaan komen. Dat heeft iets te maken met het daar gevestigde farmaceutische bedrijf Aevum, een mysterieuze vrouw die we in voice-over horen en de paramilitaire huurlingen die met helikopters binnenvallen en bewijsmateriaal proberen te vernietigen.
Het gaat hier om een fps-game met rpg-elementen, redelijk wat loot en een open wereld. De game is in singleplayer te spelen, waarbij spelers de keuze hebben uit vier personages. In co-op kunnen teams van maximaal vier spelers het verhaal aangaan. Er is echter geen matchmaking en progressie wordt alleen bewaard voor de host van een co-opgame. Zeker het gebrek aan matchmaking is opvallend, gezien de aandacht voor co-opgameplay in de trailers.
In de meer dan twintig uur dat we Redfall hebben gespeeld, is er geen enkel personage de revue gepasseerd dat echt het onthouden waard was, laat staan het waarderen. We brachten de meeste tijd door met Remi, de Latijns-Amerikaanse ingenieur die een zelfgebouwd robotje bij zich heeft en familie een belangrijke waarde vindt. Ze vindt vampiers en cultleden maar niets en heeft erg te doen met de slachtoffers van het drama in Redfall. Meer kunnen we niet over haar vertellen, omdat de game je simpelweg niet meer informatie over haar geeft.
De overige personages, waar we de game niet mee doorgespeeld hebben, zijn Layla, Devinder en Jacob. Layla is een twentysomething met psychische krachten die vooral heel luchtig doet en flauwe grapjes maakt. We vonden het in een korte sessie moeilijk om die teksten te verduren. Jacob is een militair type met een raaf op zijn schouder en een ontzettend edgy persoonlijkheid. Devinder is een wetenschapper die een beetje vol van zichzelf is en gefascineerd is door wat er in Redfall gebeurt.
Wij waren van geen enkel personage echt gecharmeerd, maar zouden Devinder als de minst irritante bestempelen. Een complicerende factor is dat je niet alleen kiest voor een bepaalde persoonlijkheid, maar ook voor een specifieke speelstijl. Layla was in onze ogen weliswaar een beetje tenenkrommend, maar bleek later wel de interessantste speelstijl te hebben. Daarover later meer.
Ook de npc’s in de game zijn makkelijk te vergeten. In je thuisbasis lopen onder andere een dominee, een zwangere vrouw en een arts rond. De korte gesprekken die je met ze hebt, zijn standaardverhalen over wat ze verloren hebben bij de val van Redfall en hoe belangrijk het is om het stadje te redden. Ook worden gesprekken over koetjes en kalfjes vaak herhaald. Echte characterization van deze personages is er niet; ze voelen flinterdun aan. Zij en veel andere personages in je hoofdkwartier zeggen steevast ook alleen maar ‘hmm…’ als je ze aanspreekt buiten de tussenfilmpjes om, wat sterk afbreuk doet aan de echtheid van de mensen en de spelwereld.
Datzelfde geldt voor antagonisten. De cultleden en huurlingen hebben alvast geen concrete persoonlijkheid. Het zijn twee vormloze massa’s met respectievelijk de eigenschappen ‘losgeslagen aanbidders van vampiers’ en ‘paramilitaire groep die de hele stad wil afbranden om bewijsmateriaal te verbergen’. Je zult ze dingen horen roepen als ‘geef je over aan [de vampiers] en het zal minder pijn doen’ en ‘je zult er nooit achter komen wat hier is gebeurd’. De daadwerkelijke vampiers zijn hierop geen uitzondering. Die hangen overal en nergens in het stadje rond en roepen in gevechten dat ze graag je bloed willen drinken.
Geven de hoofdantagonisten dan een beetje sjeu aan het verhaal? Zeker niet. Aan het begin van de game ontmoet je kort Black Sun, de uiteindelijke eindbaas van de game. Hier vermoordt ze je niet. Sterker nog, na deze scène hoor je urenlang niets meer van haar. Wel hoor je van een andere vampiergod, genaamd de Hollow Man. Zijn uitingen beperken zich echter tot cryptische en edgy oneliners die op de verschillende FM-radio’s en tv’s in de game te vinden zijn. In de loop van de hoofdmissies leer je de Hollow Man kennen en daarna ook de rest van de vampiergoden, maar eerlijk gezegd maakt het tegen deze tijd niet meer uit. Tegen de tijd dat we aan de laatste drie vampiergoden konden beginnen, waren we zover uitgespeeld dat het wachten erop de moeite niet waard was.
Ook jammer is de manier waarop de tussenfilmpjes getoond worden. Deze bestaan uit series statische in-engineplaatjes met voice-overs van de spelerspersonages eroverheen. De stukjes verhaal die je in de loop van missies vindt, bestaan uit een soort blauwe fantomen die in verschillende poses staan, terwijl hun stemmen te horen zijn. Dit alles voelt erg karig aan.
Positief zijn we wel over het plaatsje Redfall zelf. Dankzij Arkanes ruimschootse inkleuring van het stadje, doet het overtuigend aan. Er zijn woonwijken, winkelstraten, musea, monumenten, kroegjes, een haven, een snelweggetje door de bossen en allerlei andere plekken die je in een echt functionerend stadje zou verwachten. De gebouwen zijn niet gekopieerd en geplakt en ook aan de binnenkant zijn ze rijkelijk voorzien van meubels en de andere eigendommen van bewoners. Daarbovenop wordt regelmatig aan environmental storytelling gedaan. Zo kun je een huis vinden met een briefje aan de voordeur waarop staat dat iemand ‘klaar is met wachten tot je terugkomt’ en ‘je hek omver heeft gereden en je camper gejat’, om vervolgens Redfall te ontvluchten. “Ik betaal je wel terug voor het hek.” En inderdaad, naast het huis staat een pick-up die door een hek heen is geramd. Het zou ons niets verbazen als je ergens in Redfall een camper met een vampierslachtoffer erin kunt vinden.
Met dit soort situaties kún je niets; ze zijn er alleen om de spelwereld een gevoel van echtheid te geven en daar slaagt de game wel in. Hierin zie je dat een beetje Arkane-dna het heeft overleefd.
Source: Tweakers.net